ทั้งสองยืนไหล่ชิดไหล่อยู่หน้าแผง สี่ดวงตาจับจ้องทากวนหู
จางจั้วหลินเดินเข้ามา “อยากกินหรือ?”
จางหวยเซิงส่ายหน้า ไม่ยอมรับว่าตัวเองอยากกิน “ไม่เอาค่ะ”
“ไม่เอาจริงหรือ?”
“...พี่รองอยากกินค่ะ”
จางเสวียหมิงหันมาถลึงตาใส่เธอ “พี่พูดตอนไหนกัน?”
“ตาพี่แทบจะถลนออกมาอยู่แล้ว”
“ตาเธอนั่นแหละที่ถลน!”
“พวกเธอสองคนหยุดเถียงกันได้แล้ว”
จางจั้วหลินให้คนหยิบเงินออกมา “คนละไม้”
ทากวนหูสองไม้ถูกส่งมาให้ ทั้งคู่ถือไว้คนละไม้แล้วกัดพร้อมกันคนละคำ
น้ำตาลเคลือบกรอบดังกรุบ ๆ ซานจามีรสเปรี้ยวอมหวาน จางหวยเซิงเคี้ยวไปเคี้ยวมาก็หรี่ตาลง
จางเสวียหมิงก็หรี่ตาลงเหมือนกัน
จางจั้วหลินมองใบหน้าที่เหมือนกันราวกับพิมพ์เดียวกันของทั้งคู่ รวมถึงสีหน้าที่ไม่ต่างกัน แล้วจู่ ๆ ก็หัวเราะออกมา