จนขันทีเหน็บเงินรางวัลขึ้นรถม้าแล้วเดินทางกลับไป ทางเข้าหมู่บ้านก็ยังคงแน่นขนัดไปด้วยเพื่อนบ้าน
ส่งแขกต่างถิ่นกลับไปแล้ว ท่านป๋อชิงฉือก็มีงานวุ่นวายอีกวัน งานเลี้ยงแขกเหรื่อครึกครื้นเป็นอย่างยิ่ง!
คืนนั้น กู้ฝานกลับมายังเรือนริมตะวันออก
เขาพับเสื้อคลุมแพรลายมังกรสี่กรงเล็บอย่างเรียบร้อย ก่อนเก็บลงหีบไม้การบูร
ม่านประตูส่งเสียงแผ่วเบา เย่จิ้งหวงยกน้ำเข้ามา
นางสวมเสื้อตัวสั้นสีขาวเรียบคาดเอว ผมยาวปล่อยสยายอย่างไม่ใส่ใจ แก้มทั้งสองแต้มสีแดงระเรื่อ ในดวงตาซ่อนความเหนื่อยล้าไว้ไม่มิด
“ท่านสามี น้ำร้อนเตรียมไว้แล้ว เช็ดหน้าก่อนเถิด”
ถ้วยกระเบื้องน้ำเงินวางลงบนโต๊ะเตี้ย ผ้าขนหนูถูกส่งให้
กู้ฝานเช็ดฝุ่นละอองบนใบหน้า โยนผ้าลงในอ่างทองแดง แล้วคว้ามือของนางไว้ ดึงเข้ามาในอ้อมแขน
“พระราชโองการเร่งรัดนัก พรุ่งนี้ก็ต้องออกเดินทางแล้ว คืนนี้เห็นทีคงนอนไม่หลับ”
เย่จิ้งหวงซบอยู่กับอกเขา ปลายจมูกถูไถเสื้อคลุมของเขา แววเสียงเจือความขมขื่น
“อาเยียนกลัวว่าพอลืมตาขึ้นมา จะไม่ได้สัมผัสชายเสื้อของท่านสามีอีกแล้ว”
นางเงยหน้า ลูบไล้แนวคิ้วของกู้ฝาน น้ำเสียงอ่อนหวานนุ่มนวล “เฉิงจิงมีน้ำลึก ผู้คนกินคนโดยไม่คายกระดูกออกมา เพียงคิดถึงเรื่องนี้ อาเยียนก็หวาดกลัวแล้ว...”
กู้ฝานก้มมองนาง ฝ่ามือลูบไล้ต้นคอด้านหลังของนาง
“เป็นถึงอ๋องแห่งแดนตะวันตกเฉียงเหนือ พอปิดประตูแล้วเหตุใดจึงเหมือนหว่านหวาน ร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ร่ำไป?”
“อ๋องแห่งแดนตะวันตกเฉียงเหนือเป็นเพียงฐานะต่อหน้าคนนอก”
เย่จิ้งหวงสูดจมูก พลางโอบคอเขาไว้ ร่างแนบชิดยิ่งกว่าเดิม
“ในเรือนเล็กแห่งหมู่บ้านชิงฉือ อาเยียนเป็นหญิงชาวบ้านที่ท่านสามีช่วยชีวิตไว้ เป็นภรรยาเอกที่ท่านสามีจัดพิธีสู่ขออย่างครบถ้วนแล้วแต่งเข้าบ้าน”