อาเยียนหลุบแพขนตาลง หั่นเนื้อไม่ติดมันเป็นแผ่นบาง คมมีดลงตรงตำแหน่งเดิมอย่างแม่นยำ ทว่าท่าทางกลับช้ากว่าเมื่อครู่มาก
นางนึกว่ากู้ฝานเพียงเข้าเขาไปวันเดียว ก่อนฟ้ามืดก็คงกลับมา ไม่คิดว่าครั้งนี้อาจต้องไปหลายวัน
นางอยากตามไปด้วย แต่ก็รู้ว่าทางในเขาลึกลำบาก หากดึงดันไปด้วยก็มีแต่จะเป็นภาระของท่านสามี
กู้ฝานค่อย ๆ ชักนิ้วออกจากฝ่ามือของหว่านหวาน แล้วเดินไปที่เตาไฟ เมื่อเห็นเนื้อที่หั่นเรียงเป็นระเบียบบนเขียง ก็อดถามไม่ได้ว่า “หั่นบางขนาดนี้ทำไม”
“ทำเนื้อแห้งเจ้าค่ะ”
อาเยียนก้มหน้า คลุกเนื้อในน้ำเกลือให้ทั่ว จากนั้นหยิบตะแกรงไม้ไผ่สะอาดมา แล้วอธิบายเสียงอ่อนโยน “ท่านสามีพกอาหารที่มีกลิ่นแรงเข้าเขาไม่ได้ เนื้อแห้งต้องหั่นบาง ๆ ใส่เกลือให้พอ แล้วอบไล่ความชื้นออกให้หมด จึงจะเก็บไว้ได้นาน ทั้งยังกินแล้วช่วยเพิ่มกำลังด้วยเจ้าค่ะ”
แววตาของกู้ฝานหรี่ลงเล็กน้อย เดิมทีเขาคิดจะต้มเนื้อหมูให้สุกอย่างง่าย ๆ แล้วพกแผ่นแป้งเข้าเขาไปสักสองสามแผ่น ทว่ากลิ่นเนื้อต้มแรงเกินไป ทั้งยังเรียกสัตว์ป่าเข้ามาได้ง่าย
กวางป่าเฒ่ามีประสาทรับกลิ่นเฉียบไว หากเขาพกกลิ่นเนื้อฉุนติดตัวไปตลอดทาง เกรงว่ายังไม่ทันเห็นเงากวาง อีกฝ่ายก็คงหนีไปไกลเสียแล้ว
“ใครสอนเจ้าหรือ”
มือที่จับมีดของอาเยียนชะงัก แววสับสนผุดขึ้นในดวงตา
“อาเยียนไม่รู้เจ้าค่ะ”
นางลูบด้ามมีดอย่างแผ่วเบา แล้วเอ่ยอย่างลังเลว่า “พอรู้ว่าท่านสามีจะเดินทางไกล อาเยียนก็รู้สึกว่าเนื้อควรหั่นเช่นนี้เจ้าค่ะ”
“แผ่นแป้งก็ต้องอบให้แห้งแข็งหน่อย อย่าใส่น้ำมันมาก เวลากินจะได้ไม่ร่วนเป็นเศษ ผักแห้งก็หมักเกลือแล้วบีบน้ำออกให้แห้ง ระหว่างทางแช่น้ำสักหน่อยก็กินได้เจ้าค่ะ”