เสียงร้องไห้ที่จ่ออยู่ริมฝีปากของเจ้าตระกูลจางพลันกลืนกลับลงคอ เขายืนนิ่งราวกับไก่ไม้ ดวงตาเบิกค้าง
นี่...นี่มันเรื่องอะไรกัน?!
เขาไม่สนใจท่าทีเสียอาการ พุ่งเข้าไปอย่างคนคลุ้มคลั่ง มือทั้งสองสั่นเทาขณะเปิดฝาหีบไม้ใบหน้า
‘ครืน’!
ภายในหีบมีเงินหลวงห้าสิบตำลึงวางอยู่ แสงเงินวาววับจนแทบแสบตา!
เมื่อมองไปยังหีบใบใหญ่อีกหลายใบที่อยู่ข้างกัน ก็เห็นผ้าไหมจากเจียงหนานและสมุนไพรล้ำค่าบรรจุอยู่ภายใน ไม่เสียหายแม้แต่น้อย!
‘หึ่ง ๆ’!
เจ้าตระกูลจางตะลึงงัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ ก่อนหันกลับไปมองกู้ฝาน
เหล่าหัวหน้าตระกูลทั้งสามสิบห้าคนต่างลุกขึ้นยืน ยืดคอมองหีบทีละคนอ้าปากค้าง อยู่นานก็หุบไม่ลง
มิใช่ว่าถูกจวนฉินอ๋องปล้นไปจนหมด ทั้งยังสังหารผู้คุ้มกันจนสิ้นหรอกหรือ แล้วเหตุใดเงินกับผู้จัดการใหญ่จางจึงกลับมาอย่างครบถ้วนเช่นนี้?!
จางฝูซึ่งอยู่บนเตียงนุ่มเห็นกู้ฝาน น้ำตาก็ไหลพราก เขาพยุงกายด้วยแขนข้างเดียว เตรียมลงจากเตียงเพื่อโขกศีรษะ
กู้ฝานเห็นดังนั้นก็ลุกขึ้น ก้าวเร็ว ๆ เข้าไปประคองแขนขวาของจางฝูไว้ ไม่ปล่อยให้เขาคุกเข่าลง
“ผู้จัดการใหญ่จาง ท่านบาดเจ็บเพราะทำงานให้หอการค้า ไม่ต้องมากพิธี”
กู้ฝานกล่าวปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน จากนั้นยื่นมือไปรับถุงผ้าที่จางฝูกอดประคองไว้แนบอก
เขาหันไปเผชิญหน้ากับหัวหน้าตระกูลทั้งสามสิบหกคน แล้วยกถุงผ้าขึ้นสูง!
ชั่วพริบตา ภายในโถงใหญ่พลันเงียบกริบ!
หัวหน้าตระกูลทุกคนจ้องถุงผ้าใบนั้น ลมหายใจสะดุด หัวใจเต้นรัว ไอเย็นแล่นวาบขึ้นสู่ศีรษะ!
กู้ฝานกวาดตามองทั่วทั้งโถง ใบหน้าอ่อนโยนเย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็ง น้ำเสียงหนักแน่นเปี่ยมความโศกและทรงพลัง
“หัวหน้าตระกูลทุกท่านจงดูให้ชัด ในถุงนี้คือใบหูของผู้คุ้มกันหลายสิบคนแห่งหอการค้าแดนตะวันตกเฉียงเหนือของข้า ซึ่งสละเลือดเนื้ออยู่ในหุบเขาแคบฮวาอิน!”