อาเยียนพยักหน้าเบา ๆ แล้วขยับกายเข้าใกล้เขาอีกเล็กน้อย เอ่ยเสียงอ่อนหวานว่า “ท่านสามีมีความสามารถ พวกเขาจึงอิจฉาตาร้อน อาเยียนเห็นว่าท่านสามีเก่งกาจยิ่งนัก”
มุมปากของกู้ฝานยกขึ้นเล็กน้อย แม้แต่บังเหียนในมือก็คลายลงหลายส่วน
เมื่อรถม้าจอดหน้าประตูเรือน กู้ชูได้ยินเสียงล้อรถมานานแล้ว จึงอุ้มหว่านหวานออกมาจากเรือนตั้งแต่เนิ่น ๆ
เขาเห็นอาภรณ์สีแดงกับปิ่นสีชาดบนกายอาเยียนก่อน ดวงตากลมกลอกไปมารอบหนึ่ง จากนั้นจึงมองของเต็มคันรถ แล้วแสร้งถอนใจว่า “พี่ชายใหญ่พาพี่สะใภ้ออกไปข้างนอกแค่ครั้งเดียว แม้แต่แกะยังรู้จักเดินตามกลับมา มีแต่ข้ากับหว่านหวานที่ไม่เคยเห็นอะไรเลยสักอย่าง”
อาเยียนลงจากรถม้า แล้วยื่นถังหูลู่ที่ห่อด้วยกระดาษน้ำมันให้เขา ยิ้มหน้าบานพลางกล่าวว่า “ข้าเก็บไว้ให้ชูเอ๋ยโดยเฉพาะ ไม่ปล่อยให้ท่านสามีแอบกินแม้แต่ลูกเดียว”
กู้ชูรีบว่างมือข้างหนึ่งมารับไว้ ปากยังกล่าวอย่างจริงจังว่า “ข้าไม่ได้เห็นแก่กิน เพียงแต่อากาศร้อน ถ้าวางไว้นานก็เสียได้ง่าย”
กู้ฝานไม่ได้เปิดโปงเขา เพียงก้มตัวรับกู้ว่านว่านมาไว้ในอ้อมแขน แล้วหยิบพวงกุญแจอายุวัฒนะออกจากห่อกระดาษที่อาเยียนประคองอยู่
พวงกุญแจเงินทำขึ้นอย่างประณีตชิ้นเล็ก สลักคำว่าอายุยืนมั่งคั่ง ขอบมุมขัดจนมนเรียบ ไม่ทำให้เด็กน้อยบาดเจ็บ
กู้ฝานตรวจเชือกที่ผูกไว้แล้ว จึงคล้องพวงกุญแจอายุวัฒนะไว้รอบคอหว่านหวาน
หว่านหวานก้มมองแผ่นเงินวาววับ มือเล็ก ๆ พลันกำมันไว้แน่น พยายามยกเข้าปากอย่างยากลำบาก พอกัดได้แล้วก็ไม่ยอมปล่อย
กู้ชูเห็นแล้วคิ้วกระตุก รีบยัดถังหูลู่คืนให้อาเยียน ก่อนควักผ้าเช็ดหน้าสะอาดออกมาเช็ดมือให้น้องสาว
“พี่ชายใหญ่ นางยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพวงกุญแจอายุวัฒนะคืออะไร ซื้อของแพงขนาดนี้มาก็เปล่าประโยชน์”