โบยไม้เสร็จสิ้น กู้ต้าชานฟุบอยู่บนม้านั้นโทษ หอบหายใจหนัก ทว่ายังคงยืนกรานว่าตนไม่รู้เรื่อง นางฟางใช้มือประคองเอว ร้องไห้คร่ำครวญ ไม่กล้าป้ายความผิดให้กู้ฝานตามใจอีกต่อไป
ยามโรงพิจารณาลากหลี่ชุยฮวากลับมายังเบื้องล่างของบัลลังก์ศาล เพียงเข่าแตะพื้น นางก็อ่อนแรงทรุดลงทันที
ท่านนายอำเภอหยิบไม้ค้ำโรงพิจารณาขึ้นอีกครั้ง แล้วถามเสียงเข้มว่า “ก่อนกู้ฉื่อเชิงออกจากบ้านไป เขาพูดอะไรไว้กันแน่?”
หลี่ชุยฮวาเหลือบมองกู้ต้าชาน เห็นเขายังคงคิดจะขัดขวาง ก็รีบขยับหนีไปด้านข้างด้วยความตกใจ ร้องไห้เอ่ยว่า “ข้าจะพูด ข้าจะพูดทุกอย่าง! ฉื่อเชิงติดหนี้พนัน
เขาบอกว่ากู้ฝานไปขายหมูป่าที่ตลาดในเมือง ย่อมได้เงินมาจำนวนหนึ่งแน่นอน เขาคิดจะพาอันธพาลไปสักสองสามคน เพื่อข่มขู่กู้ฝาน แล้วเอาเงินที่ขายหมูกลับมาสักส่วน!”
สิ้นคำของหลี่ชุยฮวา ภายในศาลก็เงียบสงัดลงทันที กู้ต้าชานเงยหน้าขึ้นด้วยความตื่นตะลึง ส่วนนางฟางก็ไม่สนใจบาดแผลจากการโบยที่แผ่นหลัง ยื่นมือจะไปกระชากแขนเสื้อนาง ทว่ายามโรงพิจารณาที่อยู่ข้างๆ ขัดขวางไว้เสียก่อน
สีหน้าท่านนายอำเภอเคร่งขรึมลง เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “กู้ฉื่อเชิงพาอันธพาลไปกี่คน คนเหล่านั้นแซ่อะไรและพักอยู่ที่ใด?”
หลี่ชุยฮวาเจ็บจนหมดแรงนอนอยู่บนพื้น สะอึกสะอื้นตอบว่า “ข้าน้อยไม่ทราบ ได้ยินเพียงเขาบอกว่ารู้จักคนในเมือง สามารถช่วยเขาแย่งเงิน...เอาเงินกลับมาได้”
“เขายังบอกอีกว่ากู้ฝานเป็นเพียงเด็กอายุสิบสี่ ข่มขู่สักสองสามคำ อีกฝ่ายก็จะยอมส่งเงินให้แต่โดยดี”
“เมื่อครู่เจ้ายังบอกว่ากู้ฉื่อเชิงเป็นคนซื่อสัตย์สุจริต เพียงต้องการเกลี้ยกล่อมให้หลานชายยอมรับผิด บัดนี้กลับยอมรับว่าเขาเตรียมพาคนไปชิงเงิน”
ท่านนายอำเภอเปิดคำให้การเมื่อวาน ชี้ให้เห็นทีละข้อว่าคำให้การทั้งสองครั้งขัดแย้งกันตรงไหน ก่อนกล่าวเสียงหนักว่า “หากข้าไม่โบยพวกเจ้าสิบไม้ พวกเจ้าคิดจะปิดบังไปถึงเมื่อใด?”