รุ่งเช้าวันถัดมา ค่ายพักชั่วคราวทางใต้ของเมืองเจี้ยเป่ย ระหว่างหมู่บ้านชิงฉือกับตระกูลหลี่ มีควันไฟลอยอ้อยอิ่งขึ้นจากเตา
หน้าค่ายปักของกั้นม้าไว้ ทหารเก่าเกราะดำผลัดกันตรวจตราตามจุดต่าง ๆ ทั่วค่ายจึงอบอวลด้วยบรรยากาศมั่นคงเป็นระเบียบ
ป้าชุนเหนียงพับแขนเสื้อขึ้น นำเหล่าสะใภ้รุ่นเยาว์ในตระกูล พลิกอาหารในหม้อใหญ่หลายสิบใบ
“ซานหลิน ไปตักน้ำใส่โอ่งใหญ่ให้เต็มที ผักข้างหลังรอล้างอยู่!” ป้าชุนเหนียงตะโกนเรียก
“มาแล้ว!”
กู้ซานหลินขานรับ ใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างเบิกบาน “มาแล้ว ๆ! มาอยู่แถบตะวันตกเฉียงเหนือกลับรู้สึกอุ่นใจเสียอีก ฟ้าถล่มลงมาก็ยังมีฝานเอ๋ยคอยรับไว้!”
ภายในกระโจมใหญ่ซึ่งอยู่ห่างออกไปร้อยก้าว กู้ฝานสวมชุดแพรหรูหรา เย่จิ้งหวงเกล้าผมเป็นมวยแบบสตรี แต่งกายด้วยเสื้อคลุมสั้นสีแดงชาดที่คล่องตัว นั่งอยู่ข้างกายเขา
เบื้องล่างมีหลี่เต๋อเฉิง กุนซือหลายคน และกู้ชูซึ่งนั่งหลังตรงอย่างสำรวม
หว่านหวานกลิ้งไปมาบนผ้าสักหลาดขนแกะ มือเล็กอวบอ้วนกำมันเทศหวานไว้ พลางส่งเสียงอ้อแอ้ตบก้นต้าหวง
“เมี้ยว... อือ...”
ต้าหวงเบือนหัวหนีไปไกล หูแนบกับศีรษะ ปล่อยให้นางทำตามใจ
หลี่เต๋อเฉิงจิบชา ขมวดคิ้วเอ่ยว่า “ท่านโหว ท่านอ๋อง มีเรื่องบางประการที่ข้าชราผู้นี้จำต้องกล่าว”
“ใต้เท้าหลี่กล่าวมาได้เต็มที่ ยามนี้พวกเราล้วนเป็นคนกันเอง” กู้ฝานคีบเนื้อชิ้นหนึ่งใส่ชามของเย่จิ้งหวง แล้วส่งสัญญาณให้หลี่เต๋อเฉิงพูดต่อ
หลี่เต๋อเฉิงได้ยินดังนั้นก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอนใจ “บัดนี้กลางเดือนสามแล้ว ฤดูเพาะปลูกฤดูใบไม้ผลิก็ใกล้เข้ามา
ชิงโจว เหลียงโจว ตลอดจนทั่วทั้งภาคตะวันตกเฉียงเหนือ แม้ดูคล้ายมีพื้นที่กว้างใหญ่ ทว่าก็หนาวเหน็บและแห้งแล้ง ผลผลิตแต่ละปีไม่ถึงสามส่วนของภาคกลาง”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง สีหน้าเป็นกังวล “เรื่องที่รับมือยากยิ่งกว่านั้นคือ ภาคตะวันตกเฉียงเหนือผ่านการปกครองของแม่ทัพเย่มาสองรุ่น แม้กำลังทหารจะแข็งแกร่ง