กู้ฝานแบกตะกร้าไม้ไผ่เข้าไปในซานหลิน ไม่หยุดชักช้าอยู่แถบชายเขา เพราะของในบริเวณนั้นถูกชาวบ้านกวาดเก็บไปหมดนานแล้ว
หลังเดินข้ามเนินเขาสองช่วง กู้ฝานก็หยุดอยู่ข้างท่อนไม้แห้งที่ผุไปครึ่งหนึ่ง
ด้านอับแสงของท่อนไม้มีเห็ดสีขาวน้ำนมขึ้นอยู่หลายก้อน กลมป้อมแนบอยู่กับเปลือกไม้ ผิวด้านนอกห้อยย้อยด้วยหนามเห็ดเล็กละเอียดอ่อนนุ่ม มองไกล ๆ คล้ายหัวลิงตัวน้อยหลายหัวที่ขดตัวเป็นก้อน
“เห็ดหัวลิง”
กู้ฝานย่อตัวลง ไม่ได้ยื่นมือไปเด็ดทันที
เห็ดหัวลิงขึ้นอยู่บนไม้ผุ เด็ดเอาเฉพาะตัวเห็ดนั้นง่าย แต่หากคิดจะย้ายเข้ามิติเพื่อเพาะขยายต่อ ก็ต้องนำทั้งไม้ที่มันเกาะอยู่และเส้นใยที่ซ่อนอยู่ด้านในไปด้วย
เขาหยิบจอบเล็กออกมา ขุดดินชื้นรอบท่อนไม้ผุออก แล้วใช้ดาบตรงฟันรากไม้ผุให้ขาด ก่อนเก็บท่อนไม้แห้งครึ่งท่อนที่มีเห็ดหัวลิงขึ้นอยู่เข้าไปในมิติทั้งท่อน
เพิ่งทำสิ่งเหล่านี้เสร็จ เสียงกระพือปีกก็ดังขึ้นจากพุ่มไม้ข้างกาย ไก่ป่าตัวหนึ่งตกใจบินขึ้น
กู้ฝานหยิบก้อนหินขึ้นมา ข้อมือสะบัดเบา ๆ
ก้อนหินพุ่งแหวกอากาศไป กระแทกเข้าที่ข้างคอไก่ป่าเต็ม ๆ ไก่ป่าร่วงลงไปในพงหญ้าทันที
“ตัวแรก”
กู้ฝานเก็บเหยื่อมาผูกไว้ด้านนอกตะกร้า ไม่ได้ไล่ตามไก่ป่าอีกตัวที่หนีไป หากเดินค้นหาต่อไปตามบริเวณที่มีดินใบไม้ผุหนา
ไม่นานนัก ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง เขาก็ได้กลิ่นแปลกเฉพาะตัว แม้ไม่ฉุนแรงนัก แต่ก็แตกต่างจากกลิ่นอื่นอย่างยิ่ง
ดินบริเวณนั้นมีร่องรอยถูกสัตว์ป่าขุดคุ้ย กู้ฝานปัดใบไม้ร่วงออก แล้วขุดไล่ลงไปตามรอยแยกเล็ก ๆ ในไม่ช้า ก้อนเห็ดสีเทาขาวรูปร่างไม่สม่ำเสมอหลายก้อนก็โผล่ออกมา
ก้อนเห็ดเหล่านี้มีขนาดเพียงครึ่งกำปั้น ผิวหยาบกร้านและถูกห่อหุ้มด้วยดิน มองเผิน ๆ แทบไม่ต่างจากก้อนหิน แต่เมื่อตัดออกกลับเห็นลวดลายสีอ่อนแผ่กระจายอยู่ภายในราวกับใยแมงมุมถักทออย่างละเอียด