เมื่อได้ยินเสียง กู้ฝานก็เห็นอาเยียนถือชายกระโปรงวิ่งตรงมาหา นางพุ่งเข้าหาเขา โอบเอวแล้วซบหน้าลงบนอก เสียงสะอื้นที่อดกลั้นมานานพลันหลุดออกมา
“ฮือฮือ ท่านสามี เหตุใดเพิ่งกลับมา……”
กู้ฝานรับนางไว้โดยสัญชาตญาณ มือประคองเอวด้านหลังของนางไว้ ก่อนก้มลงสำรวจสีหน้า
“บาดแผลของเจ้ายังเจ็บอยู่หรือไม่”
อาเยียนส่ายหน้า แต่กลับกอดเขาแน่นยิ่งกว่าเดิม น้ำเสียงอ่อนหวานสั่นเครือ “ไม่เจ็บ อาเยียนแค่รอนานไปหน่อย ท่านสามีบาดเจ็บหรือไม่ ให้อาเยียนดูหน่อยเถิด”
นางพูดพลางจะผละออก แต่กู้ฝานกลับไม่ปล่อยมือ ตวัดอุ้มนางขึ้นมาในอ้อมแขน
อาเยียนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโอบแขนรอบลำคอเขา น้ำตายังค้างอยู่บนขนตา มุมปากค่อย ๆ โค้งขึ้นอย่างเงียบงัน
“ท่านสามี อาเยียนรู้อยู่แล้วว่าท่านรักอาเยียนที่สุด”
“เข้าไปข้างในก่อน”
“ท่านสามีจะอุ้มอาเยียนเข้าไปหรือเจ้าคะ”
กู้ฝานก้มมองนางแวบหนึ่ง มิได้ตอบ เพียงอุ้มนางข้ามธรณีประตูเข้าไป
กู้ชูอุ้มสัตว์ป่าตามหลังมา อดบ่นพึมพำไม่ได้ว่า “ข้ากับหว่านหวานเฝ้าบ้านอยู่ตั้งนาน พี่ชายกลับมาแล้วยังไม่เห็นอุ้มพวกเราสักคน”
กู้ฝานไม่หยุดฝีเท้า เพียงกล่าวเรียบ ๆ ว่า “เจ้ามีมือมีเท้า”
กู้ชูก้มมองหว่านหวานในอ้อมแขนที่ส่งเสียงอ้อแอ้ แล้วรีบทำสีหน้าจริงจัง “หว่านหวานไม่มีมือ…”
อาเยียนเอนอยู่ในอ้อมแขนของกู้ฝาน ยื่นมือไปดึงชายเสื้อเขาเบา ๆ “ท่านสามี คราวนี้พบกวางป่าตัวแก่หรือไม่”
กู้ฝานก้มมองนาง มือขวาพลันยกขึ้นแตะหน้าผากนางอย่างนึกไม่ถึง “พบแล้ว เขากวางสมบูรณ์ดี เก็บรักษาไว้เรียบร้อยแล้ว”