“สะใจยิ่ง! เป็นของวิเศษโดยแท้!”
องค์จักรพรรดิผู้เฒ่าเดินทอดน่องอยู่กลางท้องพระโรง มิได้อ่อนแรงดุจเมื่อก่อนอีกแล้ว
‘ตึง ตึง!’
รองพระบาทมังกรกระทบพื้น องค์จักรพรรดิผู้เฒ่าไม่เคยรู้สึกโล่งสบายถึงเพียงนี้มาก่อน!
เสมหะข้นที่มักติดคออยู่เป็นนิจ บัดนี้ก็พลันสลายไป
เฝิงเป่าถอยไปสองก้าว ก้มหน้าคอยรับใช้อยู่ด้านข้าง เหลือบมองแผ่นอกขององค์จักรพรรดิผู้เฒ่าด้วยหางตา มือทั้งสองข้างพลันกำแน่นโดยไม่รู้ตัว
“พระวรกายฝ่าบาทแข็งแรงสมบูรณ์ นับเป็นพรจากสวรรค์ที่คุ้มครองต้าโจว และเป็นความโชคดีของปวงชนพ่ะย่ะค่ะ”
องค์จักรพรรดิผู้เฒ่าตบโต๊ะดังปัง ประกายตื่นเต้นวาบไหวอยู่ในดวงตา
“เราก็ว่าแล้ว สวรรค์ไม่ทอดทิ้งเรา! ทั้งโอรสอกตัญญูที่เฝ้ารอให้เราสิ้นใจอยู่ข้างนอก กับตระกูลใหญ่ทั้งหลาย แผนการของพวกมันย่อมต้องสูญเปล่า!”
พระองค์หันกลับมา ทอดพระเนตรเฝิงเป่าที่ก้มหน้าสงบเสงี่ยมด้วยแววตาเคร่งขรึม พระสุรเสียงกังวานก้อง “เจ้าหนุ่มกู้ฝานผู้นั้นซ่อนความทะเยอทะยานเอาไว้จริง ๆ
แต่ของวิเศษช่วยต่อชีวิตนี้เป็นของจริง ขอเพียงมีผลเซียนกับสุรารสแรงคอยประคองกำลังใจไว้ ราชบัลลังก์ต้าโจวย่อมไม่พังทลาย!”
เฝิงเป่าก้มศีรษะต่ำลงอีก ตอบรับอย่างนอบน้อม “ท่านโหวมีใจภักดีต่อฝ่าบาทอย่างยิ่ง มีของวิเศษเช่นนี้คอยบำรุงพระวรกายทุกวัน ฝ่าบาทย่อมทรงพระชนมายุยืนยาวพ่ะย่ะค่ะ”
“มีพระชนมายุยืนยาวหรือ? สิ่งที่เราต้องการคือการฟื้นฟูแผ่นดิน!”
องค์จักรพรรดิผู้เฒ่าสะบัดแขนเสื้อ ก้าวฉับ ๆ ไปยังโต๊ะทรงพระอักษร คว้าพู่กันชาดขึ้นมาเปิดฎีกา ปลายพู่กันลากผ่านกระดาษจนเกิดรอยขาดเป็นช่วง ๆ
“ถ่ายทอดราชโองการ! คืนนี้จัดงานเลี้ยงใหญ่ที่ตำหนักเฉียนชิง เรียกสนมในวังมาร่วมงาน ให้กระทรวงพิธีการเตรียมดนตรี ห้ามเกิดความผิดพลาดแม้แต่น้อย!”
เฝิงเป่าประสานมือรับพระบัญชา กำลังจะถอยออกไป องค์จักรพรรดิผู้เฒ่าก็วางพู่กันชาดลง