“พี่ใหญ่ พี่สะใภ้ นี่คือหนังสือรายงานประจำสิบวันฉบับแรกที่พวกเราพิมพ์ออกมา เชิญพวกท่านอ่านดูก่อน”
กู้ฝานยิ้มพลางรับต้นฉบับที่เขียนด้วยหมึกมา จากนั้นก็ตรวจทานอย่างละเอียด เย่จิ้งหวงเองก็ยื่นหน้าเข้ามาดูด้วยความอยากรู้
ตัวอักษรใหญ่หนาบนหน้าแรกประกาศนโยบายใหม่ ยกเลิกภาษีรายหัวทั่วเขตตะวันตกเฉียงเหนือ และหันมาเก็บภาษีที่ดินแทนจำนวนชายฉกรรจ์
แม้แต่เรื่องที่เหลียงโจวแจกจ่ายที่นานับหลายล้านไร่ให้แก่ชาวบ้านโดยไม่คิดเงิน และจัดสรรเมล็ดธัญญาหารทิพย์ให้แต่ละครัวเรือน ก็เขียนไว้อย่างชัดเจน
กู้ฝานจดเรื่องนี้ไว้ในใจ ฉันได้รับรายงานด่วนจากเหลียงโจวที่โจวผิงส่งมาด้วยม้าเร็วเมื่อคืน ตัวเลขกับรายละเอียดเหล่านี้เขียนไว้ชัดเจนมาก
ประจวบเหมาะกับที่หนังสือรายงานประจำสิบวันออกพอดี จึงนำมาใช้ได้ทันที
เขาพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ ก่อนพลิกไปยังหน้าที่สอง
พอเห็นเนื้อหา รอยยิ้มแฝงเลศนัยก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้า
บทความหน้านี้กู้ชูเป็นผู้เขียนด้วยตนเอง เด็กน้อยใช้สำนวนชุนชิวอันงดงาม ด่าคนโดยไม่เอ่ยคำหยาบแม้แต่คำเดียว
กู้ฝานจึงอ่านออกเสียงให้อาเยียนฟังด้วย
“ข้าเคยได้ยินว่า เมื่อโอรสสวรรค์ขึ้นครองราชย์ พึงคำนึงถึงบ้านเมืองและราษฎรเป็นสำคัญ”
“ทว่า ณ นอกประตูเจิ้งหยาง บรรดาองค์ชายและขุนนางใหญ่กลับรวบรวมเงินสดได้ถึงสิบแปดล้านตำลึงภายในเวลาเพียงครึ่งวัน เพื่อไถ่ชีวิตตนเอง ช่างมั่งคั่งเหลือเกิน!”
“แต่แดนเหนือกลับแห้งแล้งไกลสุดสายตา ถึงขั้นต้องกินเนื้อบุตรเพื่อประทังชีวิต ราชสำนักกลับไม่ส่งเสบียงบรรเทาทุกข์ไปแม้แต่เมล็ดเดียว ช่างตระหนี่ยิ่งนัก!”
เมื่ออ่านถึงตรงนี้ กู้ฝานก็หยุดชะงัก แล้วเหลือบมองเย่จิ้งหวง
เย่จิ้งหวงยกยิ้มเย็นชา ไม่ได้เอ่ยอะไร ทว่าสายตาบ่งบอกชัดเจนว่า ด่าได้ดี
บทความวางแผนการของกู้ชูเปิดโปงเรื่องอื้อฉาวที่องค์จักรพรรดิผู้เฒ่าขูดรีดเงินจากขุนนางอีกครั้ง ได้มาอีกสิบสี่ล้านตำลึง แล้วนำไปเก็บไว้ในคลังส่วนพระองค์