“ผ่านเลือดมาแล้ว สังหารทะลวงแนวทัพอนารยชนมาแล้ว บัดนี้พวกเขาจึงจะนับเป็นกองทหารแหลมกายที่แท้จริง”
กู้ฝานวางถ้วยชาลง ลุกขึ้นยืนฉับพลัน “ไป ลานฝึก ดูการฝึกของกองล่าสัตว์สองพันนายกัน”
ผลักประตูไม้หุ้มเหล็กอันหนักอึ้งออก ผ่านบานเหล็กสองชั้นไป เบื้องหน้าก็พลันเปิดกว้าง
ลานฝึกแห่งนี้ขุดขึ้นโดยอาศัยถ้ำหินปูนหลังเขา กว้างใหญ่หลายสิบไร่ เหนือศีรษะมีช่องระบายอากาศซ่อนอยู่กว่าสิบแห่ง ลมภูเขาพัดหวีดหวิว อากาศถ่ายเทสะดวกยิ่ง
ชายฉกรรจ์สองพันนายสวมเกราะหนัง มือถือทวนยาวกับโล่หนัก กำลังแบ่งเป็นสิบกว่ากอง ฝึกซ้อมกระบวนทัพรุกถอย
กลางลานโล่งตั้งหม้อเหล็กขนาดใหญ่ยักษ์ไว้ยี่สิบใบ
ฟืนลุกโชน ซุปกระดูกสีขาวข้นเดือดพล่านอยู่ในหม้อใหญ่ กลิ่นเนื้อคลุ้งเคล้ากลิ่นสมุนไพร หอมฟุ้งไปทั่ว
“หยุด!”
โจวผิงเปล่งเสียงตะโกนก้องอย่างมีพลัง
แกร๊ก!
ชายฉกรรจ์สองพันนายหยุดพร้อมกันตามคำสั่ง เป็นระเบียบเสมอกัน โล่ใหญ่ยันไปด้านหน้า ทวนยาวกระทบพื้น
สายตาของทุกคนจับจ้องมาที่กู้ฝาน ลานฝึกกว้างใหญ่เงียบสงัดจนได้ยินแม้เสียงเข็มตก
กู้ฝานเดินขึ้นเวทีสูง กวาดตามองใบหน้าคล้ำกร้านทีละคน
“ทหารแหลมกายสองพันนายจากเมืองหลวงยกทัพมาถึงหน้าประตูหมู่บ้านชิงฉือของเราแล้ว” เสียงของกู้ฝานดังเข้าหูทุกคน
“พวกมันนำหนอนธนูเชิงเทวดามาด้วย สวมเสื้อเกร็ดโซ่ คิดหาเรื่องตัดหัวพวกเราไปแลกความชอบศึก
หากไม่ใช่ท่านลุงสองกับผู้จัดการโจวคอยต้านอยู่ข้างหน้า ป่านนี้เมียลูกและคนแก่ในบ้านพวกเจ้าคงกลายเป็นผีใต้คมดาบไปแล้ว”
ชายฉกรรจ์ในแถวต่างเบิกตาดุดันขึ้นทันที หัวหน้าสิบหลายคนกำหมัดแน่นจนเกิดเสียงกรอด
“ท่านป๋อ! ขอเพียงท่านสั่งคำเดียว พวกเราจะคว้าอาวุธไปสู้กับพวกมัน!”
ชายร่างกำยำคนหนึ่งก้าวออกมาข้างหน้า ประสานหมัดแล้วตะโกนเสียงแหบ “ชีวิตของพวกเราท่านป๋อเป็นผู้มอบให้ ทุกมื้อได้กินข้าวอิ่มท้องและเนื้อชิ้นโต ใครกล้าแตะต้องคฤหาสน์ป๋อ พวกเราจะสับมันเป็นชิ้น ๆ!”