“รายงาน!”
เสียงฝีเท้าด้านนอกโถงดังเร่งร้อน
ขุนนางเวรจากสำนักถองเจิ้งชูเอกสารขึ้นสูง ก่อนก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา
“รายงานด่วนจากเมืองจี้โจว แคว้นหยงโจว! หลี่เต๋อเฉิง นายอำเภอชิงซาน แนบหนังสือส่วนตัวของป๋อชิงฉือ กู้ฝาน ส่งมาด่วนด้วยม้าเร็วแปดร้อยลี้!”
สวี่จือหลี่ หัวหน้ามหาอำมาตย์แห่งเนิ่นเก๋อ กำลังใช้พู่กันชาดตรวจฎีกาเบี้ยหวัดทหาร ในใจพลันเกิดความฉงน
ป๋อชิงฉือผู้นี้ไม่คิดประจบฝ่าบาท ทว่าวันนี้กลับยื่นฎีกาขึ้นมา ช่างหาได้ยากนัก
เขาวางพู่กันลง แล้วช้อนตามอง “ส่งมา”
ขุนนางผู้นั้นก้าวเข้ามา ค้อมกายยื่นฎีกาถวาย
สวี่จือหลี่แกะยางไฟ ดึงหนังสือราชการออกมา เพียงกวาดตาอ่าน สมองก็ปวดตุบขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
หวังโส่วเจิ้ง ผู้ช่วยหัวหน้ามหาอำมาตย์ กำลังตรวจนับเงินสำหรับเสื้อกันหนาวฤดูหนาว ครั้นเห็นดังนั้นจึงปิดสมุดบัญชี โน้มตัวเข้ามาถาม
“ท่านอาวุโส เกิดเรื่องขึ้นหรือ? หรือป๋อชิงฉือผู้นี้ถวายกลเม็ดพิสดารอันใดอีกแล้ว?!”
สวี่จือหลี่ยื่นฎีกาให้ สีหน้าครุ่นคิดเป็นกังวล “เป็นพวกลี้ภัยที่ความแห้งแล้งครั้งใหญ่ในเมืองเหยาโจวผลักดันให้หนีมา
คนแก่ เด็ก คนพิการ และคนเจ็บป่วยกว่าห้าพันคน อ้อมด่านของเมืองเจิ้นติ้งกับเมืองเป่าติ้ง ตรงดิ่งมาถึงอำเภอชิงซาน บัดนี้ล้อมอยู่ด้านนอกหมู่บ้านชิงฉือ”
“อะไรนะ?!” ตุยฉางชิง หัวหน้ากระทรวงพระคลังอุทานลั่น เรื่องใหญ่ถึงเพียงนี้ แต่กระทรวงพระคลังของเขากลับไม่รู้แม้แต่น้อย?!
หากเรื่องนี้ไปถึงพระกรรณฝ่าบาท ตนมิกลายเป็นผู้ละเลยหน้าที่หรือ?!
เขาก้าวฉับ ๆ ไปยืนด้านหลังหวังโส่วเจิ้ง แล้วเหลือบมองเอกสาร “พวกก่อความวุ่นวายห้าพันคนบุกเข้ามาถึงใจกลางมณฑลตรงกลางแล้วหรือ?!
หน่วยตรวจตราตามป้อมค่ายตลอดเส้นทางเป็นคนตายกันหมดหรือไร?! ใกล้วันสิ้นปีแล้ว หากเกิดกบฏราษฎรขึ้น ใครจะรับผิดชอบด้วยหัวของตน?!”