เมื่อถ้อยคำนี้เอ่ยออกมา เย่จิ้งหวงซึ่งกำลังอิงแอบอยู่ข้างกู้ฝานอย่างอ่อนโยนก็ขมวดคิ้วเรียวขึ้นทันใด แววเย็นเยียบในดวงตาพลันเข้มข้น!
“จ้าวจิ่งกับพวกเดนนรกนั่น ถึงกับแย่งเสบียงของชาวบ้านที่หนีภัยแล้ง ช่างรนหาที่ตายเสียจริง!”
เย่จิ้งหวงลุกพรวด มือเอื้อมไปแตะเอวตามความเคยชิน ก่อนมองกู้ฝานด้วยท่าทีเปี่ยมไอสังหาร
“ท่านสามี ข้าจะส่งคำสั่งให้อันอี้นำกองม้าหมาป่าหิมะลอบเข้าไปในกวนจง แล้วตัดคอทหารจวนฉินอ๋องที่ปล้นชิงพวกนั้น แขวนไว้บนต้นไม้ให้หมด!”
กู้ฝานส่ายหน้า จูงมืออาเยียนให้นั่งลง จากนั้นหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมา ค่อย ๆ เช็ดมือน้อย ๆ ให้หว่านหวานที่อยู่ในอ้อมแขน
“อาเยียน สังหารทหารแตกทัพไม่กี่คนแก้ปัญหาไม่ได้ อีกทั้งกำลังทหารของเรายามนี้ยังไม่เหมาะจะยกทัพใหญ่เข้าด่าน”
กู้ฝานโยนผ้าเช็ดหน้าลงในอ่างทองแดง เงยหน้ามองท้องฟ้านอกหน้าต่าง สีหน้าเผยรอยยิ้มเย็นชา
“คำนวณจากระยะทางแล้ว ตาเฒ่าเฉินซงคงหนีกลับถึงฉางอันแล้วในยามนี้”
“ด้วยนิสัยรักตัวกลัวตายของฉินอ๋องจ้าวจิ่ง ทั้งยังร้อนใจจะนำทัพเข้าวังหลวงเพื่อแย่งชิงบัลลังก์
เมื่อรู้ว่าด่านถงกวนแตกแล้ว อีกทั้งยังต้องเผชิญกับเงื่อนไขสุดเข้มงวดสองข้อของเรา เขาย่อมตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ!”
“เพื่อรักษาชีวิตตนเองไว้ เขาต้องเร่งถอนกำลังทหารรอบนอกกลับมาในค่ำคืนนี้เป็นแน่ ทั้งยังจะรีดเสบียงและเงินทองในกวนจงหนักข้อยิ่งกว่าเดิม!”
“ไม่จำเป็นต้องให้ทัพตะวันตกเฉียงเหนือออกแรง จ้าวจิ่งก็จะทำให้กวนจงปั่นป่วนไปทั่ว บีบให้ชาวบ้านและผู้มีความสามารถอีกมากมายหันมาพึ่งพาแดนตะวันตกเฉียงเหนือของเราเอง!”
หลังฟังคำวิเคราะห์ของสามี แววสังหารในดวงตาเย่จิ้งหวงก็แปรเปลี่ยนเป็นความเลื่อมใส นางพยักหน้าอย่างว่าง่าย ก่อนยกชาร้อนส่งถึงริมฝีปากกู้ฝาน