เจียงอู๋แทบจะแนบชิดอยู่กับอกเขา
“ตกใจเหรอ?”
เจียงอู๋กำเสื้อเชิ้ตของเขาไว้ ยังขวัญเสียไม่หาย
“ทำไมลูกแก้วถึงโต้กลับได้ด้วย?”
ม่านสีฟ้าอ่อนหายไปแล้ว
ลูกแก้วยังคงห้อยอยู่อย่างเงียบเชียบ ราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แต่งูแดงที่ถูกดีดกลับไปกลับมาไม่ยอมแพ้
เจียงอู๋ชี้ไปที่ลูกแก้วแล้วถาม
“ทำไมจิตวิญญาณของนายถึงกัดมันล่ะ?”
ใบหน้าเผยจิ้นยังมีรอยยิ้ม ทว่าดวงตากลับมืดครึ้ม
“เพราะมันรู้ว่านี่เป็นเครื่องหมายเกี้ยวพาที่ผู้ชายคนอื่นมอบให้พี่ แน่นอนว่ามันก็อยากกัดทิ้ง”
เจียงอู๋ถือลูกแก้วอยู่
“หือ?”
“อืม”
เผยจิ้นช่วยจัดผมที่ยุ่งเหยิงของเธอให้เรียบร้อย การกระทำอ่อนโยนจนหาเรื่องตำหนิไม่ได้แม้แต่นิดเดียว
“พี่ใส่เครื่องหมายเกี้ยวพาของคนอื่น แล้วยังมากินข้าวกับผมสองต่อสองอีก”