ตอนเช้า
ตอนเจียงอู๋มาถึงศูนย์บำบัด เผยจิ้นก็มาถึงแล้ว
ชายหนุ่มกลับมาสวมเครื่องแบบปฏิบัติการสีดำ ผมยาวสีแดงรวบไว้หลวม ๆ ด้านหลัง เขาพิงประตูห้องบำบัดแล้วยิ้มให้เธอ
“อรุณสวัสดิ์ครับพี่สาว”
เจียงอู๋เหลือบมองเวลา
“มาเช้าขนาดนี้เลยเหรอ?”
“ครั้งแรกที่พี่สาวเป็นคนเลือก ผมตื่นเต้นจนนอนไม่หลับเลยครับ”
“พอเลย” เจียงอู๋แตะเปิดประตูห้องบำบัด “เมื่อคืนตอนกินข้าว นายไม่ได้ดูใสซื่อขนาดนี้สักหน่อย”
เผยจิ้นก้มหน้ายิ้มแล้วเดินตามเข้าไป
เขานั่งลงบนเก้าอี้บำบัด
สายรัดโลหะรัดเข้ากับคอ เอวและท้อง รวมถึงข้อเท้าตามลำดับ
เจียงอู๋เปิดประวัติการรักษาของเขาขึ้นมา
“ช่วงนี้มีอาการอะไรบ้าง?”
มุมปากของเผยจิ้นยังคงมีรอยยิ้ม
“พอเห็นพี่สาวก็อยากเข้าใกล้ จิตวิญญาณก็ไม่เชื่อฟัง เอาแต่อยากเกาะติดพี่สาวครับ”
เจียงอู๋เคาะหน้าจอ “พูดอะไรเป็นเรื่องเป็นราวหน่อย”
เผยจิ้นคิดอย่างจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง
“หลังบาดเจ็บแล้วไม่รู้สึกเจ็บ กลับรู้สึกตื่นเต้นแทน แบบนี้นับไหมครับ?”
เจียงอู๋เปิดบันทึกภารกิจเก่า ๆ ของเขา
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เผยจิ้นได้รับบาดเจ็บไม่น้อย
มีอยู่สองครั้งที่เขาบาดเจ็บหนักมากแล้ว แต่ก็ยังปฏิเสธที่จะถอนตัว
จนกระทั่งภารกิจเสร็จสิ้น เจ้าหน้าที่ทางการแพทย์ถึงพบว่าเขาบาดเจ็บ