หลังออกจากเขตรักษาของราชวงศ์ เจียงอู๋ก็เห็นเจียงโหยวยืนรออยู่ด้านนอกทันที
พอทั้งคู่ขึ้นฝั่ง เจียงโหยวก็กลับคืนร่างมนุษย์ เตรียมถามเรื่องการรักษา แต่สายตากลับหยุดอยู่ที่หน้าอกของเธอเสียก่อน
ลูกปัดสีฟ้าอ่อนกำลังเปล่งแสงริบหรี่
คำพูดที่จ่ออยู่ตรงริมฝีปากของเขาชะงักค้างอยู่ในลำคอ
ลูกแก้วคู่กาย?
ลูกแก้วคู่กายขององค์ชายอวี้ไป๋?
เขาแค่พาผู้นำทางเจียงเข้าไปทำการปรับสภาพจิตใจเองนะ
ทำไมตอนออกมา ผู้นำทางเจียงถึงกลายเป็นว่าที่พระชายาแห่งเขตทะเลหลวงไปได้ล่ะ?
สมองของเจียงโหยวปั่นป่วนไปหมด
เจียงอู๋เห็นเขาจ้องลูกปัดของตัวเอง
“สวยไหม?”
เจียงโหยวพยักหน้าอย่างยากลำบาก
“สวยครับ”
ไม่ใช่แค่สวยเสียหน่อย
ถ้าคนทั้งเขตทะเลหลวงเห็นเข้า คงได้คลั่งกันทั้งบาง
“อวี้ไป๋ให้ลูกแก้วกันน้ำฉันมา”
เจียงอู๋อธิบายให้ฟังเอง
เจียงโหยวพยักหน้าอย่างยากลำบากอีกครั้ง เขาดูออกแล้ว
“ลูกนี้ใส่แล้วสบายดีนะ” เจียงอู๋แกว่งลูกปัดไปมา “พอใส่แล้ว พลังจิตก็ฟื้นตัวเร็วขึ้นนิดหน่อยด้วย”
เจียงโหยวมองท่าทางไม่รู้อะไรเลยของเธอ หลายครั้งอยากจะพูดออกไป
แต่สุดท้ายก็กลืนคำพูดกลับลงคอ
ของที่องค์ชายอวี้ไป๋มอบให้ด้วยตัวเอง
ให้เจ้าชายอธิบายเองดีกว่า
เขาก็แค่ปลาบินที่มีหน้าที่นำทางเท่านั้น
สมองแสงของเจียงอู๋สั่นเบา ๆ ในตอนนั้น
【เขตทะเลหลวงจ่ายเงินให้คุณ: 1,000,000 เหรียญดวงดาว】
ดวงตาของเจียงอู๋เป็นประกายขึ้นมาทันที
เธอจ้องตัวเลขยาวเหยียดที่เพิ่มเข้ามาในบัญชี มุมปากยกสูงขึ้นเรื่อย ๆ แทบอยากจะกอดสมองแสงแล้วหอมสักฟอดเดี๋ยวนั้น