เหนือสวนสาธารณะมีเสียงประกาศดังขึ้นทันเวลา
【การแข่งขันแสดงจิตวิญญาณนกยูงขาวกำลังจะเริ่มขึ้น】
เจียงอู๋หันกลับทันที
“ไป ๆ ไปดูนกยูงกัน”
เธอเปลี่ยนเรื่องได้อย่างแข็งทื่อสุด ๆ
แต่เธอเดินเร็วมากจนไม่มีใครรั้งไว้ทัน
บริเวณกิจกรรมของเผ่าปักษามีคนมารวมตัวกันไม่น้อยแล้ว
จิตวิญญาณนกยูงกว่าสิบตัวยืนอยู่บนเวทีแสดง ขนหางแผ่กว้าง สะท้อนแสงหลากสีใต้แสงอาทิตย์
เจียงอู๋จำจิตวิญญาณนกยูงขาวของโจวซวี่ได้ทันที
มันยืนอยู่ตรงกลางสุด ขนหางสีขาวราวหิมะค่อย ๆ คลี่ออก
ขนหางเรียงซ้อนแผ่กระจายออกมาอย่างงดงาม สะอาดหมดจดไร้สีอื่นเจือปน จนดูหรูหราเสียจนทำให้นกยูงตัวอื่นรอบข้างหม่นแสงลงไปหลายส่วน
สุดท้าย นกยูงขาวก็คว้าอันดับหนึ่งไปโดยไร้ข้อกังขา
โจวซวี่ยืนอยู่ใต้เวที เงยหน้ามองจิตวิญญาณของตัวเอง
หลังจากเจียงอู๋รักษาให้ จิตวิญญาณของเขาก็ดูสวยขึ้นไม่น้อย
น่าเสียดายที่หลังจากนั้นเขาจองคิวเจียงอู๋อีกหลายครั้ง
แต่ไม่เคยจับสลากได้เลยสักครั้ง
หลังดูนกยูงเสร็จ เจียงอู๋ก็ถูกกิจกรรมทางน้ำที่อยู่ไม่ไกลดึงดูดความสนใจ
เธอเพิ่งเดินไปถึงริมทะเลสาบ ก็ได้ยินใครบางคนร้องเรียก
“ไกด์เจียง!”
เจียงโหยวยืนอยู่ริมฝั่ง ข้างกายมีปลาบินว่ายวนอยู่เหนือผิวน้ำ
พอมันเห็นเจียงอู๋ก็สะบัดหางทันที ก่อนว่ายเข้ามาหาเธออย่างกระตือรือร้น
เจียงโหยวตบหลังปลาบินเบา ๆ
“ไกด์เจียง อยากขึ้นไปนั่งเล่นไหม?”
“ได้สิ”
ทันทีที่เจียงอู๋ขึ้นนั่งบนหลังปลา ปลาบินสีเงินก็สะบัดหางอย่างอดใจไม่ไหว พุ่งทะยานไปตามผิวน้ำ
“อ๊า!”
เธอไม่ทันตั้งตัว ร่างเอนหงายไปด้านหลังอย่างแรง รีบกอดแผ่นหลังลื่นมันวาวของปลาบินไว้
“ช้า ๆ หน่อย!”