กลางดึก
ห้องวิจัยยาจิตเวช เขตสี่
ภายในเครื่องมือโปร่งใส น้ำยาสีฟ้าอ่อนค่อย ๆ ไหลไปตามท่อเล็ก ก่อนจะถูกฉีดเข้าไปในทะเลจิตจำลอง
นักวิจัยผู้รับหน้าที่บันทึกข้อมูลจ้องตัวเลขบนหน้าจอ นิ้วมือค้างอยู่กลางอากาศ
“ความเร็วในการฟื้นฟูเพิ่มขึ้นแล้ว!”
เหวินเสวี่ยฉือยืนอยู่หน้าแผงแสง
“เริ่มตรวจสอบความปลอดภัย”
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
การตรวจสอบความปลอดภัยรายการสุดท้ายเสร็จสิ้น
ห้องวิจัยเงียบไปชั่วขณะ
จากนั้นนักวิจัยหลายคนก็ส่งเสียงโห่ร้องยินดีพร้อมกัน
“สำเร็จแล้ว!”
“คุณหมอเหวิน สำเร็จจริง ๆ ด้วย!”
เหวินเสวี่ยฉือจ้องผลการทดสอบอยู่นาน
เพื่อปรับปรุงยาสูตรนี้ เขาปรับสูตรใหม่ไปแล้วนับร้อยครั้ง
เงินทุนที่ทุ่มลงไปเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ แต่ความคืบหน้ากลับไม่ชัดเจนสักที
จนกระทั่งวันนี้
เขาถอดแว่นออก แล้วยกมือกดนวดดวงตาที่ปวดตึง
เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง มุมปากก็ยกเป็นรอยยิ้มในที่สุด
เหวินเสวี่ยฉือสวมแว่นกลับ
“เริ่มผลิตได้”
“พอทำล็อตแรกเสร็จแล้ว ส่งมาให้ฉัน”
เขาอยากเป็นคนมอบให้เจียงอู๋ด้วยตัวเอง
เช้าวันต่อมา
เจียงอู๋เปิดม่าน มองออกไปข้างนอกอย่างกระวนกระวาย
ในที่สุดบนถนนก็ไม่มีจิตวิญญาณวิ่งเพ่นพ่านแล้ว เธอจึงถอนหายใจโล่งอก
หุ่นยนต์ซ่อมบำรุงกระจายอยู่ทั่วถนน บางตัวกำลังพยุงเสาไฟที่เอียง บางตัวกำลังอุดรอยกรงเล็บขนาดใหญ่บนพื้นถนน
กำแพงกระจกของอาคารหลังหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลถูกชนจนพังไปกว่าครึ่ง หุ่นยนต์ซ่อมบำรุงหลายตัวลอยอยู่กลางอากาศ กำลังติดตั้งกระจกกลับเข้าไปทีละแผ่น
ยังดีที่วันเปิดให้จิตวิญญาณออกมาเดินเล่นมีแค่วันเดียวต่อปี
ถ้าปล่อยออกมาหลายวัน เขตสี่คงต้องสร้างใหม่ทั้งเขตแล้ว
ตอนเจียงอู๋มาถึงศูนย์บำบัด ฮั่วหลินก็รออยู่หน้าประตูแล้ว
โควตาบำบัดสองคนของวันนี้ คนหนึ่งถูกคัดเลือกโดยสมองกลของหอคอยขาว ส่วนอีกคนเป็นโควตาที่เธอสัญญาจะเก็บไว้ให้ฮั่วหลิน
อาการของผู้พิทักษ์คนแรกไม่ซับซ้อนนัก
เจียงอู๋ชำระล้างบริเวณที่มีมลพิษรุนแรงที่สุดให้เขา
【ได้รับค่าประสบการณ์: 1100】
หลังผู้พิทักษ์จากไป เธอก็ส่งเสียงเรียกออกไปนอกประตู