ตอนเช้า เจียงอู๋ฮัมเพลงมาทำงาน
เธอนั่งลงในห้องบำบัด แล้วเปิดประวัติของจี้หลาน
ในประวัติการรักษาระบุว่า เมื่อสามปีก่อนจี้หลานถูกกรงเล็บของสัตว์อสูรปนเปื้อนแทงทะลุช่องท้องระหว่างปฏิบัติภารกิจ
ช่วงนี้จี้หลานเริ่มมีสัญญาณว่าจะควบคุมตัวเองไม่ได้ ตามระเบียบจึงจัดผู้พิทักษ์ระดับเอสสองคนมาคอยคุ้มกัน
บังเอิญเป็นฮั่วหลินกับเผยจิ้นอีกแล้ว
ตอนนั้นเอง ประตูห้องบำบัดก็เปิดออกทั้งสองด้าน
หญิงร่างสูงโปร่งคนหนึ่งเดินเข้ามาจากด้านนอก
เธอไว้ผมสั้นสีทอง ดูคล่องแคล่ว ผิวสีน้ำผึ้งสุขภาพดี สวมเครื่องแบบสีดำของหน่วยรบเขตสี่
ไหล่กว้าง ขายาว แผ่นหลังเหยียดตรงขณะเดิน
จี้หลานเดินมาหยุดตรงหน้าเจียงอู๋ ก่อนยิ้มอย่างร่าเริง
“คุณผู้นำทางเจียง อรุณสวัสดิ์”
เจียงอู๋ยิ้มตอบ
“อรุณสวัสดิ์ ช่วงนี้รู้สึกไม่สบายตรงไหนเหรอ?”
จี้หลานยกมือกดบริเวณเอวด้านขวา
“ตรงนี้ค่ะ”
“ช่วงนี้ปวดถี่ขึ้นเรื่อย ๆ”
ขณะพูด เธอก็ถอดเสื้อคลุมเครื่องแบบออก แล้วเลิกชายเสื้อกล้ามรัดรูปขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ เผยให้เห็นช่วงเอวและหน้าท้อง
กล้ามท้องกระชับ เส้นกล้ามเนื้อรูปตัววีทอดหายเข้าไปในขอบกางเกง
บริเวณเอวด้านขวามีรอยแผลเก่าจาง ๆ อยู่ด้วย
สายตาของเจียงอู๋หยุดอยู่ที่แผลสองวินาที ก่อนจะเลื่อนไปด้านข้างอย่างห้ามใจไม่อยู่
กล้ามสวยชะมัด
จี้หลานชี้ไปที่รอยแผลเก่า
“แผลหายดีตั้งนานแล้วค่ะ”
“แต่ทุกคืนตรงนี้จะรู้สึกเหมือนมีคนเอามีดมาแหวกซ้ำอีกครั้ง”
จี้หลานก้มตาลง แล้วเห็นว่าเจียงอู๋เอาแต่มองช่วงเอวกับหน้าท้องของตัวเอง
มุมปากของเธอยกขึ้นนิด ๆ ก่อนเอื้อมมือไปจับข้อมือเจียงอู๋ แล้วนำฝ่ามือของอีกฝ่ายไปวางไว้ตรงหน้ากล้ามท้อง