เจียงอู๋วางแก้วน้ำลง
“ขอโทษนะ”
เธอไม่อ้อมค้อม
“ฉันชอบเวลาได้อยู่กับเธอ แล้วก็คิดว่าเธอหล่อมาก”
“แต่ฉันไม่ได้รู้สึกกับเธอแบบนั้น”
รอยยิ้มในดวงตาของจี้หลานจางลงเล็กน้อย
เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า
“ฉันเข้าใจแล้ว”
แม้จะเห็นได้ว่าเธอผิดหวังอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ทำให้เจียงอู๋ลำบากใจ
จี้หลานหยิบช้อนส้อมขึ้นมาอีกครั้ง
“ไม่เป็นไร มื้อนี้ฉันเลี้ยงเองเหมือนเดิมนะ ไม่ต้องเกรงใจ เธอช่วยฉันไว้เยอะมาก”
-
ดึกคืนนั้น
ห้องวิจัยการแพทย์ทางจิตของเขตสี่ยังคงเปิดไฟสว่าง
เหวินเสวี่ยฉือนั่งอยู่หน้าโต๊ะทดลอง บนโต๊ะมีหลอดยาสีใสวางอยู่หลายหลอด
ยาฟื้นฟูพลังจิตที่หอคอยขาวใช้อยู่ในปัจจุบัน เป็นผลงานวิจัยที่เขาเป็นหัวหน้าโครงการ
ยอดขายหลังวางจำหน่ายไม่ได้ดีเป็นพิเศษ
ด้านหนึ่งเพราะราคาค่อนข้างสูง อีกด้านหนึ่งเพราะผู้นำทางแทบไม่เคยใช้พลังจิตจนหมดถึงขั้นนี้
อย่างไรก็ตาม ประสิทธิภาพในการฟื้นฟูนั้นคงที่ จึงได้รับการยอมรับอย่างดีจากกองทัพและศูนย์บำบัดมาโดยตลอด
สำหรับผู้นำทางแล้ว ยาฟื้นฟูพลังจิตที่มีอยู่ก็เพียงพอแล้ว อย่างน้อยก็เป็นเช่นนั้นสำหรับคนอื่น
หลังจากเจียงอู๋ใช้พลังจิตจนถึงระดับอันตรายเป็นครั้งแรก เหวินเสวี่ยฉือก็เริ่มโครงการอัปเกรดยาฟื้นฟูพลังจิตขึ้นมาใหม่
เขาอยากพัฒนายาฟื้นฟูพลังจิตที่มีประสิทธิภาพดีกว่าเดิม
โครงการนี้ใช้งบประมาณสูงมาก
สถาบันวิจัยไม่ยอมทุ่มเงินลงไปมากเกินไปในคราวเดียว
เหวินเสวี่ยฉือจึงควักเงินส่วนที่เหลือออกมาเอง
ถึงอย่างไร สิ่งที่เขาขาดแคลนน้อยที่สุดก็คือเงิน