เจียงอู๋ยืนอยู่หน้าประตู มองฮั่วฉางชวนเดินไปยังจุดจอดรถลอยฟ้าบนชั้น 20
รถลอยฟ้าสีดำเปิดไฟหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพาเขาหายลับเข้าไปในราตรี
เจียงอู๋รอจนรถลอยฟ้าหายไปจากสายตาแล้วจึงกลับเข้าบ้านและปิดประตู
ในห้องนั่งเล่น สมองแสงที่ข้อมือของเหวินเสวี่ยฉือสั่นไม่หยุด
คลื่นมลพิษปะทุขึ้นที่แนวหน้า คำขอจัดสรรเวชภัณฑ์ฉุกเฉินจากศูนย์บำบัดเด้งขึ้นมาติด ๆ กัน
เขาเดินไปนั่งข้างโซฟาแล้วเปิดหน้าจอทำงาน
【ระงับการจ่ายยาฟื้นฟูพลังจิตตามปกติ จัดส่งไปแนวหน้าก่อน】
【เริ่มเดินสายการผลิตสำรองล่วงหน้า】
【ศูนย์บำบัดจัดพื้นที่ผู้ป่วย 2 ชั้น เตรียมรับทหารบาดเจ็บที่ถอนกำลังกลับมา】
คำสั่งแล้วคำสั่งเล็ดลอดออกจากมือเขา
เจียงอู๋นั่งมองอยู่บนโซฟาอีกฝั่งครู่หนึ่ง
ตอนทำงาน เหวินเสวี่ยฉือดูไม่เหมือนตอนปกติเท่าไร
เขาพูดน้อยมาก แต่จัดการเรื่องต่าง ๆ ได้รวดเร็วอย่างน่าทึ่ง