เช้าตรู่ ศูนย์บำบัดเขตสี่เริ่มวุ่นวายขึ้นมา
ผู้บาดเจ็บทยอยถูกส่งกลับมาจากแนวหน้า เตียงผู้ป่วยที่เคยว่างเปล่าถูกจับจองจนเต็มอย่างรวดเร็ว
แคปซูลฉุกเฉินเคลื่อนผ่านทางเดินไม่ขาดสาย บุคลากรทางการแพทย์เร่งฝีเท้าไปมา กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อและยาห้ามเลือดคละคลุ้งไปทั่วอากาศ
ตอนเจียงอู๋มาถึงชั้นสิบสอง เหวินเสวี่ยฉือเพิ่งเดินออกมาจากห้องผู้ป่วยห้องหนึ่ง
หน้าตัวเขามีจอแสงหลายจอเปิดอยู่ เขาตรวจดูข้อมูลผู้บาดเจ็บไปพลาง จัดการข้อความที่เด้งขึ้นมาไม่หยุดไปพลาง
เจ้าหน้าที่หลายคนรายงานสถานการณ์อยู่รอบตัวเขา
เหวินเสวี่ยฉือจัดการเรื่องที่ต้องทำต่อด้วยคำพูดไม่กี่ประโยค ก่อนจะหันหลังเตรียมไปยังห้องผู้ป่วยถัดไป
เจียงอู๋ที่รอเขามาจนเที่ยงยื่นมือไปคว้าข้อมือของเขาไว้
เหวินเสวี่ยฉือหยุดเดิน
“มีอะไรเหรอ?”
“ปรับสภาพจิตใจ”
“ฉันยังมีคนไข้”
เจียงอู๋เหลือบมองห้องผู้ป่วย
“คนไข้ของนายมีคนดูแลแล้ว นายไม่ได้ปรับสภาพจิตใจมานานแค่ไหนแล้ว? รีบเข้ามา”
พูดจบ เธอก็ลากเขาไปยังห้องบำบัดของตัวเอง
ประตูห้องบำบัดปิดลงด้านหลังทั้งคู่
เจียงอู๋ให้เขานั่งบนเก้าอี้บำบัด ก่อนเปิดเครื่องตรวจวัด
“ช่วงนี้ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?”
“ไม่”
เจียงอู๋จ้องเขา
“คุณหมอเหวิน รู้ไหมว่าคนไข้ที่ไม่ให้ความร่วมมือที่สุดแสดงอาการยังไง?”