เจียงอู๋ดูตารางเวรเสร็จก็นิ่งคิด
นี่มันตารางเวรที่ไหนกัน?
เห็นชัด ๆ ว่าเธอต้องทำงานทุกคืนต่างหาก
ใจร้ายเกินไปแล้ว
“ไม่เอาแบบนี้”
เธอให้เสี่ยวไป๋ทำป้ายเล็ก ๆ ที่เหมือนกันเป๊ะห้าแผ่น เขียนชื่อทั้งห้าคนลงไปแยกกัน จากนั้นก็หากล่องทึบแสงมาใบหนึ่ง แล้วโยนป้ายทั้งหมดลงไป
“เอาแบบนี้แล้วกัน”
“ฉันจับได้ชื่อใคร คนนั้นก็อยู่เป็นเพื่อนฉัน”
ทั้งห้าคนมองกล่องใบนั้นพร้อมกัน
เจียงอู๋ค่อย ๆ สอดมือลงไป
คนซ้ายคนสองที คนขวาคนสองที
หัวใจของทั้งห้าคนเต้นระทึกขึ้นมา
แต่แล้วเจียงอู๋ก็ชักมือออกมาโดยไม่มีอะไรอยู่ในมือ
เธอแบมือเปล่าให้ดู
“โธ่ เสียดายจัง จับไม่ได้เลย”
พูดจบเธอก็หันหลังกลับเข้าห้อง ประตูปิดดังคลิก
ทั้งห้าคน: “……”
เดี๋ยวนะ?
ยังจับไม่ได้อีกเหรอ?
-
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เซี่ยจี้ไป๋ก็ได้สมองแสงเครื่องใหม่มา
สิ่งแรกที่เขาทำหลังเข้าอินเทอร์เน็ต คือค้นหาคำว่า “เจียงอู๋”
ทันทีที่ผลการค้นหาปรากฏ ดวงตาของเขาก็เป็นประกาย
รูปเซลฟี่ของเธอ บันทึก
รูปคู่ของเธอกับหลินฉิง บันทึก
พอบันทึกรูปเสร็จ เขาก็เริ่มค้นหาวิดีโอต่อ
ในวิดีโอ เจียงอู๋ปรากฏตัวแค่แวบเดียว
หยุดภาพ แคปหน้าจอ
เลื่อนไปข้างหน้าอีกเศษเสี้ยววินาที แคปหน้าจอ
วิดีโอแค่หนึ่งวินาที แต่เขากลับแคปภาพออกมาได้ตั้งหลายรูป
เขาทำซ้ำไปซ้ำมา ไม่นานสมองแสงก็เด้งข้อความแจ้งเตือนขึ้นมา