ในโลกความจริง
เมื่อมลพิษทางจิตลดลงจนอยู่ในระดับปลอดภัย ปลอกคอโลหะสีดำที่ลำคอของเซี่ยจี้ไป๋ก็ปลดล็อกเองดัง “คลิก”
ปลอกคอร่วงลงพื้น
นิ้วมือของเซี่ยจี้ไป๋ขยับเล็กน้อย
ครู่ต่อมา เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
เซี่ยจี้ไป๋สัมผัสได้ว่ามลพิษทางจิตที่ทรมานเขามานานค่อย ๆ สลายไปแล้ว
เขาเงยหน้าขึ้น
เด็กสาวคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้า
ผมยาวสีดำสนิทถูกรวบไว้ด้านหลังอย่างลวก ๆ มีปอยผมสองสามเส้นระลงข้างแก้ม
ใบหน้าเล็กจิ้มลิ้ม ปลายจมูกได้รูป ริมฝีปากแดงระเรื่อเป็นธรรมชาติ
แต่สิ่งที่งดงามที่สุดคือดวงตาคู่นั้น
นัยน์ตาดำขลับเป็นประกาย แม้ไม่ยิ้มก็งดงามมากพอแล้ว พอยิ้ม ดวงตากับคิ้วก็พลอยโค้งตาม ดูหวานละมุนเป็นพิเศษ
แต่ตัวเธอกลับไม่มีความบอบบางอ่อนแอที่เข้ากับรูปลักษณ์เลยสักนิด
เซี่ยจี้ไป๋ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงมาอยู่ชั้นใต้ดินของหอคอยดำ
จู่ ๆ ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัว
หรือว่ารักแท้จะมาเยือนจริง ๆ?
สติที่พร่าเลือนมานานของเซี่ยจี้ไป๋ค่อย ๆ กลับมาแจ่มชัด
เขาเข้าใจได้อย่างรวดเร็ว
เด็กสาวตรงหน้าคือคนที่ช่วยชีวิตเขาไว้
เซี่ยจี้ไป๋เอาแต่จ้องมองเธอ
เขาเลียริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว
หมุดลิ้นสีเงินวาบผ่านสายตา
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายฟื้นแล้ว เย่ซั่วก็เล่าเรื่องการยึดเขตเก้ากลับคืนอย่างคร่าว ๆ