ผู้คนทั้งหลายต่างค้นหาโลงเหล็กท่ามกลางน้ำทะเลอย่างยากลำบาก ทว่าไม่คิดว่าจะไปพบกับวาฬดำคลื่นยักษ์ สัตว์ทะเลลือชื่อผู้พเนจรแห่งท้องทะเลเข้า
มันส่งเสียงร้องกุกกักใส่ผู้คนหลายคน ทุกคนมองหน้ากันด้วยความฉงน ก่อนจะพร้อมใจกันมองไปที่เผ่าปีศาจเพียงหนึ่งเดียวในกลุ่ม
เยว่หานทำหน้าน่าสงสัย "พวกเจ้าทำไมมองข้าแบบนี้?"
"เจ้าฟังภาษามันไม่ออกหรือ?" หนีจิ่นเซวียนเอ่ยถามด้วยความข้องใจสุดขีด "พวกเจ้าก็เป็นเผ่าปีศาจเหมือนกันไม่ใช่หรือ"
เยว่หานทำหน้าน่าสงสัยยิ่งกว่าเดิม "เจ้าเดาสิว่าทำไมพวกเราเผ่าปีศาจถึงไม่สามัคีกัน? พอต่างเผาพูดกันไม่เข้าใจก็ต้องใช้ภาษาของพวกมนุษย์พวกเจ้านี่แหละ!"
หลินตู้เข้าใจขึ้นมาทันที ที่แท้พวกผู้บำเพ็ญมนุษย์ถึงได้สามัคคีกันเช่นนี้ เศรษฐกิจเจริญรุ่งเรืองก็เพราะสื่อสารกันด้วยภาษาเดียวกันได้นี่เอง
"และอยู่บนบกก็ยังพอว่า ชนเผ่านกก็มีภาษากลางเป็นของตนเอง แต่พวกนั้นในทะเลนะ ชนิดหนึ่งก็มีภาษาหนึ่ง ปกติเจอกันก็ใช้แค่ภาษากาย แบบนี้ใครจะไปเข้าใจได้" เยว่หานะส่ายทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก
ทุกคนนิ่งเงียบ เสี่ยนจิซวนกลับรีบร้อน มันรังสรรค์ฟองสบู่ด้วยพลังวิญญาณให้กับคนเหล่านี้แล้วใช้หน้าผากตันๆ ดันฟองสบู่ไปข้างหน้า
สำนักอู๋ซ่างทั้งกลุ่ม:
ดูหมื่นไม่ได้มีความประสงค์จะมาหาเรื่อง ต่างก็ตามไปเถิด
จนกระทั่งถูกผลักออกมาเป็นระยะไกล จึงได้รู้เหตุว่าทำไมยักษ์ตัวนี้ถึงต้องผลักพวกเขาเดินทางมา
ก็เพราะโลงเหล็กของพวกเขาถูกฝูงปลาที่มามองดูตามสบายมาล้อมหัวเอาอยู่
หากจะพรรณาถึงสภาพที่เห็นในสายตาแล้ว คงเป็นแบบ" "นี่คืออะไรของอะไร จิกหนึ่งได้ แล้วรู้สึกไม่ปกติ ไปต่อ"
ต่อมา "นี้คืออะไรของอะไร จิกหนึ่งได้ แล้วรู้สึกผิดปกติ ไปต่อ"
ทำเช่นนี้อย่างไม่ขาดสาย จนกระทั่งฝูงปลาทั้งก้อนเริ่มพลิกท้องลอยขึ้นมา