หวงเซวียนชาไปหมดแล้ว เขารู้ว่าองค์ชายน้อยเอาใจง่าย แต่ไม่คิดว่าจะง่ายได้ถึงเพียงนี้
เจินลิ่ว อาศัยว่าผิดแล้ว ผู้บำเพ็ญที่ไม่รู้ตัวตนจริงๆ คนนี้ หากจะเชื่อว่าเขาไม่มีเล่ห์เหลี่ยมอันตรายใดๆ ยังดีเสียกว่าเชื่อว่าองค์ชายน้อยแค่แสร้งทำเป็นยอมตามเจินลิ่วเพื่อหาจังหวะหลบหนี
หลินตู้ไม่สนใจเลยว่านกสองตัวนี้คิดอะไรอยู่ เพียงเดินนำหน้าไปราวกับไกด์นำเที่ยว ขณะที่กระต่ายตัวหนึ่งที่เท้าหน้าเร่งวิ่งไปข้างหน้าด้วยความเร็วที่น่าขนลุก
เยว่หานและฮวงเซ็นแปลงกายเป็นมนุษย์แล้วเดินตามหลินตู้ไป
"พวกเขารับสืบทอดเสร็จหรือยัง"
"ตอนที่เจ้าจัดการสนามรบและย่อยโอสถใช้เวลาไปเล็กน้อย ดังนั้นตอนนี้พวกเขาเสร็จสิ้นแล้ว แต่อาจต้องกลับไปค่อยๆ ย่อยอีกหน่อย"
กระต่ายหยุดเล็กน้อย "พวกร่วมทางของเจ้า ช่างมีพรสวรรค์มากจริงๆ"
หรืออาจไม่ใช่แค่พรสวรรค์ แต่เป็นเพราะหัวจิตหัวใจที่เหมาะสมพอ ถึงแม้พวกเขาต่างมีนิสัยแตกต่างกัน และวิถีธรรมไม่เหมือนกัน แต่ส่วนของจิตใจบางส่วนก็เข้าอกเข้าใจกันกับหยินหวยเทียนอย่างน่าประหลาด
มันขยับหู แล้วหันไปชำเลืองหลินตู้คราหนึ่ง นางจำได้ว่าคนผู้ก่อนพากันเรียกนางว่า อาจารย์อาน้อย
ขและหยินหวยเทียนที่สร้างขึ้นด้วยตัวเอง อาวุธเซียนที่พอใจที่สุด กลับเลือกหลินตู้
หลินตู้ตรงไหนกันที่หยินหวยเทียนมองตา? มันดูไม่ออก
ยังไงหยินหวยเทียนก็ไม่มีราคาไรเท่าหลินตู้หรอก
ชั่วไม่พลิกฝ่ามือ ก็ถึงตำแหน่งที่เต็มไปด้วยลวดลายค่ายกลขนาดมหึมาและซับซ้อน เป็นค่ายกลที่ใหญ่ที่สุดที่หลินตู้เคยเห็นมา ไม่มีคำว่าเทียบเท่า
นางตื่นม้าจะลอง ไม่ตื่นเต้นใหญ่ ในสายตาประหลาดใจของจู้จ่าจึงหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา จึงสิ่งที่หยุอยู่กับพื้นและวาดภาพอย่างบ้าคลั่ง