หวงเซวียนและเยว่หานพร้อมใจกันเงี่ยหูฟัง รอคอยคำตอบของหลินตู้ ทว่าชั่วขณะถัดมา กับดักสองอันก็ร่วงลงมาครอบตำแหน่งของพวกเขาพร้อมกัน
นกสองตัวตกใจแทบสำแดงร่างต้นกำเนิด พอเงยหน้าขึ้นก็ชนกับสายตาสองคู่ที่จ้องตรงมา คู่หนึ่งแดงก่ำเย็นเยียบราวปิศาจ อีกคู่สงบนิ่งแต่ราวกับมองทะลุหัวใจ
หวงเซวียนกับเยว่หาน: ...
ทั้งคู่พร้อมใจกันยกปีกปิดหู พลางแปลงเป็นร่างต้นกำเนิด ขดตัวเป็นก้อนกลม
พวกเขาไม่ได้เห็นอะไร ไม่ได้ยินอะไร จริง ๆ นะ
คนหนึ่งกับกระต่ายหนึ่งตัวหันสายตากลับมาพร้อมกัน
หลินตู้พูดตรง ๆ "ข้าชื่อหลินตู้ หลินแห่งการข้ามผ่าน ข้ากินเสวี่ยหลิงทั้งเป็น"
หานเยว่หลิง: ... ไม่จำเป็นต้องเปิดเผยขนาดนั้นก็ได้
"ต่อไปเป็นตาของเจ้า" หลินตู้หยิบผ้าออกมาเช็ดมืออย่างช้า ๆ กวาดสายตามอง แล้วก็เริ่มยัดยาเข้าปากอย่างบ้าคลั่ง
เม็ดหนึ่ง... สองเม็ด... สามเม็ด... ไม่ใช่การกินลูกกวาดแล้ว แต่มันคือการกินข้าว
หานเยว่หลิงมองหลินตู้ด้วยความฉงน คนผู้นี้มีเล่ห์เหลี่ยมมากมายจนนางดูไม่ออก
มันฝืนใจพูด "ผู้นั้นคือทหารสวรรค์แห่งแดนบน นางชื่ออินหวยเทียน นางแกร่งมาก แต่ตอนที่นางพบโลกใบเล็ก ๆ นี้ นางอยู่ในสภาพยับเยิน ราวกับบาดเจ็บสาหัส และยังมีกลิ่นอายมารร้ายปกคลุมหนักหน่วง"
"สิ่งมีชีวิตแห่งภูติธรรมชาตินั้นเกลียดชังมารร้ายโดยสัญชาตญาณ ดังนั้นข้าจึงอยากโยนนางออกไปจากอาณาเขตของข้า แต่กลับถูกอินหวยเทียนที่ดูเหมือนจะหมดลมหายใจในตอนนั้นกดไว้ และยังถูกบังคับให้เซ็นสัญญาวิญญาณ..."
หานเยว่หลิงแอบเหลือบมองหลินตู้ เห็นนางกำลังย่อยยา ดูท่าจะอิดโรยไม่น้อย แต่แล้วเมื่อมันคิดจะเปลี่ยนเรื่อง สายตาคู่นั้นก็มองมาอีกครั้ง เงียบสงบ มั่นคง มองทะลุหัวใจคนได้ในชั่วพริบตา