หลินตู้ถือแผ่นค่ายกลที่ใช้เฉพาะการขุดแร่ มองเข็มที่หมุนไปมาอย่างบ้าคลั่งราวกับผีเสื้อกลางพายุในแผ่นค่ายกล ก็ไม่รู้สึกแปลกใจแม้แต่น้อย
แม้จะรู้มานานแล้วว่าเขตหวงห้ามหานเยวี่ยมีสนามแม่เหล็กผิดปกติ แต่นางก็ยังอยากลองดูว่ามันจะปั่นป่วนขนาดไหน
ดูจากตอนนี้แล้ว ปั่นป่วนไม่ใช่น้อย
หลินตู้เก็บแผ่นค่ายกล แล้วเหลือบมองคุณชายน้อยที่เมาโลกไม่ต่างจากนาง แล้วโบกมือเรียกหนีจิ่นเซวียน "มา เจ้าลองใช้ความรู้สึกของตัวเอง เดินไปหาภูเขาลูกหนึ่ง หรือไม่ก็เลือกทิศทางใดทิศทางหนึ่งดู"
หนีจิ่นเซวียนรับคำอย่างไม่ทันคิด แล้วก้าวเท้าเดินไปตามความรู้สึกของตนเอง
ทุกคนพากันเดินตามนางไปเป็นแถว
เยว่หานถามอย่างฉงน "ที่นี่สนามแม่เหล็กวุ่นวายขนาดนี้ นางจะมีร่างกายพิเศษที่สัมผัสแร่หายากได้งั้นหรือ?"
หยวนเย่หัวเราะเบา ๆ "เจ้าคอยดูไปเถอะ ถ้าไม่มีฝีมือจริง เราจะเรียกตัวเองว่าทีมมืออาชีพได้อย่างไร?"
เดินอยู่ประมาณครึ่งเค่อ หนีจิ่นเซวียนก็หยุดฝีเท้าลง "อาจารย์อาน้อย ตรงนี้พอไหม?"
หลินตู้มองภูเขาลูกเล็กนั้น ดูสีหม่น ๆ ไม่ค่อยสะดุดตา นางหันไปทางเยี่ยนชิง "เก็บได้ไหม?"
เยี่ยนชิงกะประมาณด้วยสายตา สัมผัสญาณวิเศษของเขาไม่อาจปกคลุมถึง "อาจารย์อาน้อยลองกะดูหน่อยได้ไหม?"
สัมผัสญาณวิเศษของหลินตู้แผ่กว้างวัดอยู่ครู่หนึ่ง "ประมาณหนึ่งร้อยยี่สิบหมู่ ส่วนข้างใต้เป็นอะไร จะเจาะลึกเท่าไร คงบอกยาก"
นางเดินเข้าไปใกล้ ทดสอบสภาพหินผิวนอก "เป็นหินทะเลจันทรา สิ่งนี้จะว่ามีค่า ก็ไม่ใช่มีค่ามากนัก แต่เรื่องกันเสียงและตัดสัมผัสญาณวิเศษนั้นยอดเยี่ยม แถมดูดซับพลังวิญญาณโจมตีได้ส่วนหนึ่ง ผสานกับค่ายกลแล้วมีผลน่าอัศจรรย์ ข้าจำได้ว่าสำนักหนึ่งชื่นชอบใช้หินนี้สร้างตำหนักนัก"
"ระเบิดดูสิว่าข้างใต้เป็นอะไร"
หลินตู้ทดลองไปหลายจุด จากนั้นก็เริ่มแกะสลักค่ายกลระเบิด เซี่ยเทียนอู๋ยื่นมือออกมาอย่างรู้งาน ส่งพลังกลั่นเพลิงประหลาดของนางออกไป