เยี่ยนชิงไม่แม้แต่จะถือดาบ ก็เดินเข้าไปหาพวกคนที่เข้ามาอย่างดุดัน ไม่รอให้พวกเขาทันส่งเสียง เขายื่นมือออกไป ท่ามกลางสายตาระแวดระวังของชายร่างใหญ่คนนั้น ป้ายสีม่วงทองอันหนึ่งก็แกว่งไกวอยู่ในมือเล็กน้อย
"ขอถามหน่อย มาคนไหนหรือ?"
"ข้าเป็นพ่อ..." ชายร่างใหญ่สายตาชะงักลง เห็นลวดลายและตัวอักษรบนป้ายสีม่วงทอง ก็ตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วก็เหลือบตามองไปมาระหว่างป้ายกับใบตาของเยี่ยนชิงที่เปิดเผยออกมา
สามตัวอักษร 'สำนักอู๋ซ่าง' ที่เขียนด้วยพู่กันคมกริบเด่นชัดเป็นอย่างยิ่ง
ชายร่างใหญ่เหมือนห่านที่ถูกบีบคอ เสียงพลันเปลี่ยนทิศทางกระทันหัน "พ่อ... หาคนช่วยมาให้เจ้าไงล่ะ ยินดีที่ได้รู้จัก ยินดีที่ได้รู้จัก สวัสดี สวัสดี"
คนหนึ่งอดส่งเสียงในใจไปหาหัวหน้าโจรไม่ได้ "ไม่ใช่นะพี่ใหญ่ แค่นี้ก็ยอมแพ้แล้วหรือ? พี่เคยเห็นป้ายศิษย์แท้ของสำนักอู๋ซ่างไหม? ถ้าหากมันเป็นของปลอมล่ะ? เหมืองแห่งนั้นดูท่าทางจะเป็นเหมืองใหญ่โต มีพลังกลั่น ข้าอยู่ห่างไปสิบจั้งก็ยังได้กลิ่น..."
"ข้าไม่แน่ใจหรอกว่าพวกเขาเป็นของจริง แต่ข้าก็พิสูจน์ไม่ได้ว่าพวกเขาเป็นของปลอม และถ้าหากพวกเขาเป็นของจริง หลังจากที่เราเห็นพวกเขาเปิดเผยตัวตนแล้วยังจะลงมืออีก หากพวกเขาเป็นศิษย์สำนักอู๋ซ่างจริง ออกไปจากที่นี่แล้ว ใครจะรู้ว่าพวกเราจะต้องเผชิญหน้ากับอาจารย์ผู้วิเศษของพวกเขาหรือไม่ เจ้ากล้าเดิมพันไหม?" ชายร่างใหญ่ตอบกลับ
เห็นพวกคนยังมีข้อขัดแย้ง เขาก็ส่งเสียงในใจต่อไปว่า "ยังไงก็ตาม เราค่อยแฝงตัวอยู่กับพวกเขาก่อน แล้วค่อยว่ากัน แค่แปดคน จะขุดแร่ยังไง? กองคาราวานของสมาคมพ่อค้า แค่คนขุดแร่ก็เกือบร้อยคนแล้ว พวกเราสามารถหาโอกาสลงไม้ลงมือตอนช่วยเหลือพวกเขาได้"