หลินตู้พูดเหมือนฟังดูไม่จริง แต่หลังจากที่ลูกเรือลองทำตามแล้วกลับใช้ได้ผลจริง ๆ เจ้าเต่านั้นก็สงบลงไปในไม่ช้า
ไม่นานหลินตู้ก็ได้รับของขวัญขอบคุณจากสมาคมพ่อค้าอีกชิ้นหนึ่ง เป็นถุงมือหนังปลาไหลเรืองแสงคุณภาพเยี่ยม เป็นอาวุธเวทระดับสวรรค์ สวมใส่แล้วไม่รู้สึกถึงความรัดกุมหรือสิ่งแปลกปลอมใด ๆ เคลื่อนไหวสะดวกมาก และยังกันสิ่งภายนอกได้อีกด้วย
หลินตู้รู้สึกว่าของสิ่งนี้ดี อย่างน้อยก็ดีกว่าของที่พวกเขาต้องทนเย็บด้วยหนังสัตว์อย่างยากลำบากแต่ยังหยาบกร้านไม่เข้าทีนัก
ทำให้เธอนึกถึงตอนที่สวมถุงมือทดลองในห้องแล็บขึ้นมาอย่างอดไม่ได้
หลินตู้ก้มมองแล้วสวมถุงมือ นิ้วเรียวยาวค่อย ๆ ดันให้เกิดเป็นสันข้อนิ้วชัดเจนใต้หนังสีดำเข้ม จนในที่สุดก็สวมได้กระชับเต็มที่
ประตูห้องที่เปิดอยู่หลายบานสาดแสงนวลจากไข่มุกเรืองแสงออกมา ชายชุดเขียวก้มหน้ากระชากถุงมือ ในความมืดมีบางอย่างที่ให้ความรู้สึกลึกลับน่าขนลุก
"เอาอันนี้แหละ ห้าอัน ราคาเท่าไร"
นางเงยหน้าขึ้น ทันใดนั้นก็สังเกตเห็นนกปีศาจสองตัวนั้น "ขอโทษนะ พวกเจ้ามีกรงเล็บ อยากได้กรงเล็บครอบไหม?"
หวงเซวียนตอบโดยไม่ทันคิด "ไม่ต้อง เรามีอยู่แล้ว"
วินาทีต่อมาเขาก็สบตากับรอยยิ้มที่แผ่กระจายบนใบหน้าของหลินตู้ หัวใจเต้นวูบหนึ่ง
แม้เสี่ยวเช่าจู่จะพูดจาไม่ยั้งคิด แต่เขากลับรู้สึกว่าคนผู้นี้ช่างอันตรายเกินไป
ทั้งที่จริง ๆ แล้วเป็นเพียงขั้นเถิงอวิ๋นขั้นสมบูรณ์ อายุน้อยที่สุดในกลุ่มนี้ ร่างกายยังอบอวลด้วยกลิ่นยาสมุนไพรเรื้อรัง แต่กลับอันตรายยิ่งกว่าหลินเอ้อที่บำเพ็ญสูงกว่าถึงขั้นฮุยหยางซะอีก
ลูกเรือผู้นั้นบอกให้รอสักครู่ ไม่นานก็ขึ้นมาพร้อมถุงมือห้าคู่ที่เหมือนกันทุกประการบนถาด พร้อมบอกว่าเป็นของขวัญขอบคุณ ไม่ต้องชำระเงิน
หลินตู้ได้ยินดังนั้นก็ไม่ได้พูดอะไร เข้าไปในห้องของตัวเองอีกครั้ง