โฮ่วชางมองหลินตู้ด้วยความกังขา “ศิษย์น้องเล็ก เจ้าเป็นอะไรไปหรือ เมื่อครู่ตอนหลบหลีกเอวเคล็ดหรืออย่างไร”
เขาว่าละว่าทำไมตอนที่เขากวัดแกว่งกระบี่ หลินตู้จึงขยับได้เพียงศีรษะโดยที่เอวไม่ขยับตาม
หลินตู้: …
ฉู่กวนเมิ่งช่วยอธิบายแทนนาง “เป็นไปได้ไหมว่า หลินตู้แค่อยากจะเฉือนไตของมันเข้าร้าน!”
โฮ่วชางไม่เข้าใจ “หา?”
เขามองไปที่ศิษย์น้องเล็ก “เหนื่อยหนักจนหัวไม่แจ่มใสแล้วหรือ ตัวอ่อนมารยังหยิบจับไม่ถนัด ยังจะไปเฉือนไตของมันอีกหรือ”
หลินตู้ไม่มีอะไรจะพูดกับศิษย์พี่ผู้นี้ หลินตู้พุ่งตัวลงไปยังใต้กำแพงเมือง ยืนยันว่าทุกคนยังมีจิตใจดี พลังวิญญาณบริบูรณ์ พื้นฐานร่างกายไม่บาดเจ็บ “ม่อหลิน เยี่ยนชิง ตั้งค่ายอยู่นอกเมือง วันนี้สำนักอู๋ซ่าง ไม่กลับเมือง”
ตามติดมาอีกก้าวหนึ่ง จวีเยวียนก็มาถึงพร้อมกับถูมือไปมา “เฮ่ย เจ้าก็รู้สึกว่าพึ่งวอร์มอัพยังไม่สะใจใช่ไหม”
หลินตู้รู้สึกว่าไม่มีอะไรจะพูดกับพวกศิษย์พี่พวกนี้จริง ๆ นางเริ่มวางค่ายกลตรงนั้นเอง
เยี่ยนชิงนำถ้ำบำเพ็ญเคลื่อนที่ของอาจารย์ตนเองออกมา ตั้งให้เข้าที่ ที่พักขนาดย่อมก็ปรากฏขึ้นหน้าประตูเมืองในเวลาอันรวดเร็ว
หลินตู้วางค่ายกลป้องกันเสร็จ แล้วโยนค่ายกลรวมพลังวิญญาณเข้าไปด้านใน ยัดผลึกวิญญาณสองสามก้อนเข้าไป “เข้าไปพักผ่อน”
หยวนเย่ส่งเสียงว้าว เรื่องก่อนหน้านี้ไม่นับอะไร แต่ทว่าอาจารย์อาน้อยกลับเอาผลึกวิญญาณมาให้พวกเขาดูดซับพลังลมปราณ นี่มันทุ่มทุนสุดตัวจริง ๆ
“ไม่กลับเมืองจริง ๆ หรือ ว่าทำไม”
หลินตู้มองไปที่ฉีเจิน ยิ้มไม่ยิ้ม “อยู่ข้างนอกไม่ดีหรือ”
นางมองไปที่ฉีเจิน “ศิษย์หลานน้อยก็ทนไหวใช่ไหม”
ฉีเจินยิ้ม “ศิษย์ย่อมติดตามสำนัก”
หลินตู้พอใจเป็นอย่างยิ่ง ตบไหล่เขา แล้วนำพาทุกคนเข้าไปในที่พักชั่วคราว มีคนที่กำลังบินขึ้นไปข้างบนชะงักไปเล็กน้อย “เจินเหริน พวกท่านไม่กลับเมืองไปพักผ่อนหรือ”
“ไม่กลับแล้ว! พวกเราอยู่เฝ้าดูอยู่ข้างล่าง วันนี้จะไม่มีมารร้ายสักตัวผ่านประตูนี้ไปได้!” จวีเยวียนยกทวนยาวขึ้น “พวกเจ้าขึ้นไปเถอะ พวกเราจะอยู่ตรงนี้ตลอด”