หลินตู้ร่วงลงสู่เวณโรงครัวด้านหลังโรงอาหาร
ศิษย์สำนักอู๋ซ่างแต่ละรุ่นมีไม่มากนัก ดังนั้นแม้จะต่างอาจารย์ ส่วนใหญ่ก็เรียงลำดับตามเวลาเข้าสำนักและอายุ
ม่อหลินเป็นศิษย์พี่ใหญ่แห่งศิษย์รุ่นที่ร้อย ส่วนศิษย์พี่รอง เซี่ยเทียนอู๋ ก็คือสตรีชุดขาวที่ติดตามเจ้าสำนักไปต้อนรับหลินตู้ในวันนั้น นางมีท่าทางเย็นชาสงบนิ่ง สุขุมและหลุดพ้นจากโลกีย์
แน่นอน นั่นเป็นเพียงภายนอกเท่านั้น
ศิษย์พี่รองในหมู่รุ่นน้องผู้นี้ มีรากวิญญาณไฟเดี่ยว และครอบครองเพลิงประหลาด เรียนจากเจียงเหลียง ผู้บำเพ็ญแพทย์เพียงหนึ่งเดียวในรุ่นก่อนของสำนักอู๋ซ่าง เพียงเพราะยังหลอมรวมกับเพลิงประหลาดได้ไม่สมบูรณ์ ในช่วงปีเดียวก็ระเบิดตำหนักหลายหลังและโรงครัวของสำนักไป
และก็เพราะเพลิงประหลาดที่หาได้ยากนี้เอง นางถูกหลอกทั้งกายและใจจนตั้งครรภ์ ถูกชายชั่วผ่าท้องนำบุตรไป ใช้เป็นยารักษาหญิงในดวงใจที่ติดพิษเย็นของเขา
ม่อหลินช่ำชองแล้ว กระโดดขึ้นหลังคาเริ่มซ่อมรูโหว่
เซี่ยเทียนอู๋สบตาหลินตู้ที่ราวกับมีคำพูดติดค้าง ในหน้าเย็นชานั้น มีเพียงคำพูดที่ฟังดูอ่อนล้า "อาจารย์อาน้อย... ข้าแค่ อยากต้มอาเจียวเกาบำรุงเลือดให้ท่าน"
"อาจารย์อาน้อย ในเมื่อมาแล้ว ลองหน่อยไหม?" เซี่ยเทียนอู๋ชี้ไปข้างหลัง
หลินตู้มองตามนางไป กำแพงถูกระเบิดเป็นรูใหญ่ ผ่านปากรูดำไหม้ มองเห็นหม้อเล็กดำที่ไร้ฝาและแตกเป็นเสี่ยงๆ ก้นหม้อมีของเหลวข้นเหนียวสีดำทะมึนจับเป็นชั้น ในแสงพลบค่ำสะท้อนแสงประหลาด
นี่มัน... เจียวกาวไหม้จริงๆ
หลินตู้เงียบไปครู่หนึ่ง "ข้าซึ้งในน้ำใจ แต่ข้าว่า เจียวกาวไหม้นี่มันไม่..."
งามเย็นชาแววตาหมองลง เผยท่าทางน้อยอกน้อยใจน่าสงสารนิดๆ ไม่ว่าใครเห็น ก็อดรู้สึกผิดในใจไม่ได้