หลังจากม่อหลินจากไป ระหว่างทางกลับหลินตู้ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ "ศาลาตำราของสำนักเรามีแบบฝึกเขียนอักษรหรือไม่"
"คงไม่มีกระมัง" เซี่ยเทียนอู๋ตอบ "มีอะไรหรือ"
หลินตู้พยักหน้า "ไม่มีอะไร"
ใครจะรู้ว่าพอวันรุ่งขึ้นหลังจากกลับถึงสำนัก นางก็ได้รับกองตำราที่เจ้าสำนักส่งมาให้ เล่มบนสุดคือคัมภีร์พันอักษร
เฟิ่งเฉามองนางด้วยแววตาอ่อนโยน "ก่อนหน้านี้ข้ายุ่งอยู่กับการตรวจสอบบัญชีฤดูหนาวและธุระในเขตปกครองของสำนักหลังฤดูใบไม้ผลิ เลยปล่อยปละละเลยไป อาจารย์ของเจ้าก็คงไม่ใส่ใจเรื่องพวกนี้ แม้พวกเราจะเป็นผู้บำเพ็ญเซียน แต่วัฒนธรรมความรู้ก็ขาดไม่ได้ เจ้าศึกษาเล่มพวกนี้ไปก่อน ไม่เข้าใจตรงไหนก็มาถามข้าได้"
หลินตู้คาดไม่ถึงเล็กน้อย จากนั้นรีบขอบคุณทันที
"ขอบคุณเจ้าสำนักเจินเหริน"
"เรียกข้าว่าศิษย์พี่ใหญ่ก็พอ" เฟิ่งเฉารูปร่างงดงามราวหญิงสูงศักดิ์ แต่นิสัยกลับชอบดูแลทุกสิ่งทุกอย่าง จัดการงานใหญ่โตในสำนักคนเดียว ยุ่งจนแทบไม่มีเวลา แต่ก็ยังใส่ใจเรื่องเล็กน้อยของหลินตู้
"ศิษย์พี่ใหญ่" หลินตู้จริงๆ แล้วเมื่อดูตามบริบทก็ยังอ่านตำราเข้าใจอยู่ดี สิ่งนี้ราวกับเป็นสัญชาตญาณของลูกหลานแผ่นดินหวาเซี่ย เพียงอยู่ในบริบทก็อ่านตัวอักษรจีนเต็มได้อย่างลื่นไหล
เฟิ่งเฉาลูบศีรษะหลินตู้ แล้วถอนหายใจ "ผอมเกินไป กินน้อยไปหน่อย"
"เจ้าตั้งใจศึกษา สำนักอู๋ซ่างของเรายึดถือเหตุผลมาโดยตลอด ข้านับถือศิษย์ที่รักการอ่านเช่นเจ้า"
นางพูดจบก็รีบผลุนผลันจากไป "เอาละ หน่อไม้หลังเขายังต้องขุด ข้าไปก่อน"