หลินตู้บอกว่าจะไปร้านหนังสือ ถือโอกาสตอนที่ทุกคนอยู่ด้านในถูกชั้นหนังสือบัง นางเดินมาที่เคาน์เตอร์ของเถ้าแก่ "เถ้าแก่ รับซื้อหนังสือเล่าเรื่องไหม?"
เถ้าแก่สวมชุดแขนกว้างลายหมึกดำ มือหนึ่งถือหนังสือพิงเก้าอี้ไม้ไผ่ ตาปรือคล้ายหลับครึ่งตื่น ได้ยินดังนั้นก็ตอบกลับอย่างเกียจคร้าน "หนังสือเล่าเรื่อง? เล่าเรื่องอะไร?"
หลินตู้ยื่นผลงานเลือดตาแทบกระเด็นของตนส่งให้
คนบนเก้าอี้ไม้ไผ่เปิดเปลือกตาขึ้น อ่านทีละคำ "ถูก...คนงามที่เก็บได้ข้างทางขืนใจแล้ว?"
ดวงตาที่กำลังง่วงงุนก็เบิกกว้างขึ้นทันใด จ้องมองเด็กต่อหน้าที่อายุอย่างมากสิบกว่าขวบอย่างเหลือเชื่อ "เจ้าเขียน?"
หลินตู้โบกมือ ตีหน้าซื่อ "จะเป็นไปได้อย่างไร ข้าแค่วิ่งงานแทนอาจารย์เท่านั้น ศิษย์อย่างข้า ย่อมต้องช่วยสานฝันให้อาจารย์สำเร็จ"
"ท่านว่า หนังสือนี้พิมพ์ได้ไหม? อาจารย์ข้าอายุปูนนี้ก็มีงานอดิเรกแค่นี้ ต่อให้ข้าต้องควักกระเป๋าเอง ก็ไม่อาจให้ท่านลาจากไปพร้อมความเสียดายได้"
เหยียนเหย่ซึ่งถูกศิษย์ของตนยัดความผิดให้โดยไม่รู้ตัว พลันจามเสียงดัง ครุ่นคิดว่าตนเป็นผู้บำเพ็ญขั้นไท่ชิงแล้ว หรือว่ายังเป็นหวัดได้?
เถ้าแก่ตื้นตันใจยิ่ง "เจ้าช่างกตัญญูนัก"
หลินตู้ผงกศีรษะ ยอดกตัญญูใต้หล้า ไม่ข้าแล้วใครเล่า
ชายผู้นั้นก้มลงเปิดหน้าแรก ที่เห็นคือตัวหนังสือหวัดไก่เขี่ยโย้เย้ มุมปากกระตุก "นี่ฝีมืออาจารย์เจ้าแน่หรือ?"