หลินตู้ในยุคปัจจุบันเคยเห็นคนที่หมกมุ่นในความรักจนสักชื่อคนรักไว้ตามตัวมามากมาย แต่ก็ไม่เคยเห็นใครสักชื่อไว้บนหน้ามาก่อน คุณชายเซี่ยผู้นี้ช่างเป็นสมองรักที่เกินจะเอ่ยปากตำหนิจริง ๆ
“อย่างน้อยเซี่ยอวี้ก็เปิดเผยพอ ถึงจะไม่ได้พูดตรง ๆ เพราะเกรงว่าหน้าตำหนักยังมีคนแอบฟังอยู่ แต่ก็ยอมรับว่าโหราจารย์ยังมีชีวิตอยู่” เวยจื่อก็แอบฟังอยู่ด้วย พลางได้ยินเสียงพึมพำของหลินตู้เข้า
“แต่ข้ายังไม่ได้เตรียมใจให้หยวนเย่เลยนะ หากเขาตามเซี่ยอวี้ไปแบบนี้…”
หลินตู้รู้สึกกังวลใจกล่าว “เส้นทางเต๋ามีความสำคัญมาก เจ้ารู้หรือไม่…”
จู่ ๆ หล่อนก็เงียบลง นึกถึงคำพูดของหลินถวน
“ข้ากับเวยจื่อ แค่เป็นหมากสองตัวในการดิ้นรนครั้งสุดท้ายของราชสำนักเท่านั้น”
แล้วหยวนเย้กับเซี่ยอวี้เล่า จะไม่ใช่หมากตายสองตัวที่มีชีวิตขึ้นมาได้อย่างไร
“แถมยังมีเรื่องหนึ่งให้เจ้าทราบ พันปีหลงนั้คือชะตาจักรพรรดิที่ซ่อนอยู่ แต่สายเลือดมังกรกลับถูกพลังแปลกประหลาดขัดขวางกลางคัน นอกจากการสั่งปราณมังกรแห่งราชวงศ์โจวใหญ่คืนมา ก็ยังมีความผิดปกติอีกประการ”
เวยจื่อกวักมองไปที่หลินตู้ “เจ้าดูเหมือนไม่สงสัยเลยว่าหยวนเย่จะเลือกที่จะไปพาโหราจารย์”
หลินตูหัวเราะเบา ๆ “หากหยวนเย่เป็นแค่คนธรรมดาจริง ๆ ก็คงไม่ตามโหราจารย์มาเข้าสู่แดนวิญญาณหรอก”