เยี่ยนชิงสีหน้าไม่สู้ดีนัก คนแก่บ้านเฉินที่มาแบบนี้ เขาก็เข้าใจขึ้นมาทันที
ไม่มีคำว่าหายสาบสูญอะไรทั้งสิ้น และก็ไม่มีการคบชู้กับชายชู้แล้วถูกฆ่าตายอะไรด้วย
มีเพียงพ่อแก่ผู้หนึ่งที่พยายามสุดชีวิตจะขังลูกชายที่กลายเป็นมารร้ายไว้ในห้องเก็บสุรา ไม่อยากให้มันทำลายบ้านนี้ ทำลายชื่อเสียงของลูกชายเท่านั้นเอง
สะใภ้ที่ถูกคุมตัวไว้ก็ทรุดตัวลงคุกเข่า ก้มหน้าลงกับพื้นอย่างต่อเนื่อง พลางร้องว่า "ท่านเยี่ยน ได้โปรดไว้ชีวิตพวกเราเถิด พวกเราไม่ตั้งใจ!"
"สามีข้าเพียงแต่ดื่มเหล้าแล้วก่อเรื่องเล็กน้อย ก็ถูกเทพลงโทษ เขาก็ยอมรับโทษแล้ว!"
"แต่ตั้งแต่นั้นมา ทุกคนก็พากันเมินคนในครอบครัวเรา ว่าบ้านเรถูกเทพทอดทิ้ง สามีข้านั้นอารมณ์ร้อน พอจากเหล้าเห็นสายตาคนพวกนั้นก็โมโหทะเลาะวิวาทกับเขาอีก"
"แล้ว... แล้วก็เขาก็เริ่มรู้สึกผิดปกติ พ่อสามีเห็นว่าหลังกินเหล้าเขาคลุ้มคลั่ง ก็เลยจับเขาล่ามไว้ตั้งใจจะรอให้หายเหล้าแล้วสอนบทเรียน ทว่าใครจะคิดว่าเขาดื่มมากเกินไปแล้วตะโกนว่าองค์เทพนั้นไม่ใช่สิ่งดีงามอะไร... แล้วก็...ก็กลายเป็นแบบนี้ขึ้นมาในทันใด"
"พวกเราก็จำใจ หากให้ผู้คนรู้เรายกย่องมีมารก็เกิดในบ้าน ต่อไปชาตินี้เราคงหมดทางตั้งตัวได้"
"พ่อสามีไม่ได้ตั้งใจจริงๆ เพียงแต่... เพียงแต่อยากหาทางออกสักทาง หายสาบสูญยังดีกว่ากลายเป็นมารร้าย ท่านม่อ พวกเราติดค้างท่านจริงๆ แต่ขอร้องท่าน ขอร้องอย่าฆ่าเขาเลย... เขา..."
นางยังพูดไม่จบ ชายชราที่พิงอยู่หน้าห้องเก็บเหล้าก็ถูกม่อหลินฉุดขึ้นมาอย่างแรง แล้วส่งดาบตรงเข้าที่มารร้าย
"พวกเจ้าปกปิดมารร้าย ใส่ร้ายป้ายสีคนอื่น เจตนาร้ายกาจยิ่งนัก หากไม่มีใจชั่ว จะกลายเป็นมารร้ายได้อย่างไร"