เยี่ยนชิงเริ่มชินแล้ว นับตั้งแต่วันที่เขามาที่นี่ เมืองนี้ไม่มีเรื่องใหญ่โตอะไร มีแต่เรื่องจุกจิกชวนปวดหัวเต็มไปหมด บ้างก็เป็นเรื่องต้นท้อของบ้านตะวันออกถูกคนบ้านตะวันตกแอบเก็บไป บ้างก็เป็นเรื่องกำแพงบ้านถูกก่อย้ายออกไปอีกหนึ่งฉื่อ หนักหน่อยก็เป็นเรื่องค้าขายที่บัญชีไม่ลงตัว หรือการแบ่งสมบัติที่ใครก็ไม่ยอมใคร
เช่นนั้นแล้ว วันนี้เขาขึ้นศาลแล้วถูกคนกอดขาร้องเรียกขานว่า "ท่านเจ้าเมืองผู้ทรงธรรม" ก็ยังคงใจเย็นได้อยู่ จะเป็นเรื่องใหญ่โตอะไรได้อีก?
แต่ทว่าวันนี้กลับมีเรื่องใหญ่จริง ๆ
เยี่ยนชิงฟังคำเล่าจบก็เอ่ยถาม "ความหมายของท่านคือ... บุตรชายของท่านหายตัวไป? สงสัยว่าถูกสะใภ้สมคบคิดกับชู้รักฆ่า?"
ชายแก่พยักหน้าอย่างแรง "จริง! เมื่อวานตอนกลางวันยังอยู่ดี ๆ กลับไม่ยอมกลับบ้านทั้งคืน!"
เยี่ยนชิงถามต่อ "เช่นนั้นชู้รักเป็นใครเล่า?"
ชายแก่ตอบทันที "คือหัวหน้าทีมม่อแห่งจวนเมือง!"
เยี่ยนชิง: หา?
เขาหวังสุดใจว่านางจะไม่ได้หมายถึงม่อของม่อหลิน
ชายแก่ตอบอย่างเด็ดขาด "ใช่! ก็คือหัวหน้าทีมม่อหลิน!"
เยี่ยนชิง: ...ข้าเห็นทีรับราชการต่อไม่ไหวแล้ว
จะให้เชื่อว่าม่อหลินตัวจริงกลายเป็นชู้รักของใครบางคน ก็สู้เชื่อว่านกยูงร้องเพลงได้!
เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เขาคือท่านเจ้าเมืองผู้ทรงธรรม รอคอยคดีใหญ่มาอย่างยาวนาน ไม่ว่าศิษย์พี่ใหญ่จะเป็นชู้รักหรือไม่ก็ตาม เขาจะต้องทำคดีนี้ให้ลุล่วงให้ได้ บางทีแดนมายา อาจจะสลายไปก็ได้
"เช่นนั้น... ไปเชิญหัวหน้าทีมม่อที่จวนเมืองมาที่นี่หน่อยเถิด" เยี่ยนชิงกระแอมไอเบา ๆ เขาคือผู้ดูแลฝ่ายกฎหมายและอาญาของเมืองนี้ ว่ากันว่าเงินเดือนงามนัก
ม่อหลินมาอย่างที่คาด เยี่ยนชิงก็ได้สอบสวนหาสาเหตุที่แท้จริงได้ในระหว่างนั้น