ในจวนนายกเทศมนตรี โครงไม้แกะสลักวิจิตรตระการตา สระน้ำใสราวกับกระจกเงา
เยี่ยนชิงกำลังรายงานเหตุการณ์ในวันนี้ "ดูเหมือนว่าเพราะละเมิดข้อห้ามซ้ำแล้วซ้ำเล่า คิดเคืองแค้นต่อเทพเจ้า จึงกลายเป็นมารร้าย ท่านนายกเทศมนตรี ท่านว่าเราควรออกคำสั่งเพื่อปลอบขวัญราษฎรและชี้นำให้ทำความดีหรือไม่?"
เยว่หานมีหวงเซวียนติดตามมา ฟังอย่างตั้งใจแล้วกล่าว "ผู้ส่งสารจากหอเทพกำลังจะมาถึงในอีกไม่ช้า ว่ากันว่าบางทีมหาปุโรหิตอาจจะเสด็จมาด้วยตนเอง เมื่อถึงเวลานั้น ราษฎรในเมืองคงได้ซึมซับพระเมตตาแห่งเทพ มีความสุขเป็นอย่างยิ่ง"
"วันนี้ลำบากเจ้าแล้ว ถึงเวลาเมื่อความผิดทั้งปวงในเมืองมลายสิ้น เจ้าก็จะได้พักผ่อน บางทีอาจถึงเวลาให้ข้าโยกย้ายตำแหน่งให้เจ้า"
เยี่ยนชิงก้มหน้า "การได้รับใช้ท่านนายกเทศมนตรีคือโชคสูงสุดในชีวิตข้าแล้ว"
"ส่วนเรื่องเบี้ยหวัด..." เยว่หานครุ่นคิด "ตามพระดำรัสของเทพ ในอนาคตคงเป็น ต่างคนต่างทำหน้าที่ แบ่งปันตามความจำเป็น อิสระร่วมมือ ประมาณว่า..."
"ไม่เป็นไร!" เยี่ยนชิงตอบอย่างเด็ดขาด "เบี้ยหวัดเป็นเรื่องเล็กน้อย สิ่งสำคัญคือการได้งานมั่นคง ที่อยู่กินตลอดชีวิตก็พอ!"
ยิ่งฟังยิ่งรู้สึกผิดสังเกต หวงเซวียนค่อยๆ เบิกตากว้างขึ้น
เดี๋ยวนะ เมื่อกี้เยี่ยนชีพูดว่าอะไรนะ?
เขากำลังพูดว่าไม่เอาเงินงั้นหรือ?
โลกทัศน์ของหวงเซวียนเริ่มสั่นคลอนขึ้นมา
"แล้วหากว่าภายหลังเกิดมารร้ายในเมืองเล่า? หัวหน้าม่อกำลังรออยู่หน้าห้องประชุม คิดว่าคงมารายงานเรื่องนี้"
"เรื่องนี้ แน่นอนว่าต้องปกป้องความปลอดภัยของราษฎรเป็นสิ่งแรก" เยว่หานกล่าวอย่างเด็ดขาด "ข้าจัดการให้ทหารยามลาดตระเวน เฝ้าดูแลไม่ให้หยุดพัก เห็นมารร้ายเมื่อใด ฆ่าทิ้งเสียที่นั่น! ผู้ใดที่ถูกเทพลงโทษ กักขังรวมไว้ หากมีความผิดปกติ ก็ฆ่าทันทีด้วย!"