ฉีจุ่นไม่เคยคิดว่า ในปากของเช่าเฟย หลินตู้ผู้มีเพียงพลังบำเพ็ญกับสมอง แต่ไร้ซึ่งพลังปกป้องตนเองแม้แต่น้อย จะเป็นเช่นนี้ได้
นางกลับสงบนิ่งดั่งสายลม แถมยังย้อนมาเป็นฝ่ายถามเขาได้อย่างอาจหาญ
แต่ว่าอาศัยอะไรกัน?
หลินตู้พลันเอ่ยขึ้นว่า “ก่อนตาย ข้าขอดูโฉมหน้าที่แท้จริงของเจ้าได้หรือไม่?”
ฉีจุ่นแววตาสั่นระริก ร่างกายสั่นเทาหนักกว่าเดิม เขาคิดว่าการถูกตีกลับของตนปะทุถึงขีดสุดแล้ว จึงไม่อยากรั้งรออีก ยื่นมือหมายจะเข้ากระชากคอของหลินตู้
“ยังเป็นใบ้อีก? ข้าจำไม่ได้ว่า...” หลินตู้กล่าวพลาง พับพัดในมือฟาดป้าบลงอย่างแม่นยำราวจับวางบนมือคนผู้นั้น
ฉีจุ่นรู้สึกเพียงว่าหนาวเหน็บขึ้นอีก พัดนั้นเย็นเยียบเสียจนเขารู้สึกราวกับกระดูกถูกแช่แข็งเปราะบางในชั่วพริบตา
ตรงหน้าเขา เด็กหนุ่มหน้าซีดเผยยิ้มพลางเงยดวงตาขึ้น “ผู้บำเพ็ญที่เดินออกจากหลันจวี้เจี้ย มีใบ้อยู่คนหนึ่ง”
ใบหน้าฉีจุ่นบิดเบี้ยวในชั่วพริบตา ฟันกระทบกันกึกๆ หนาวสั่นจนเสียงดังระงม ดวงตาต่างเบิกค้าง
“ประหลาดใจมากหรือ?”
“ดูอายุไม่ออก แต่พลังของวิญญาณหยินนั่นแข็งแกร่งยิ่งนัก”
หลินตู้มีมือข้างหนึ่งไพล่หลังตลอดเวลา อีกข้างต้านทานอย่างเป็นเล่นกับผู้ถูกเรือนร่างพันธนาการ “เรือนร่างนี่ก็ดูประหลาดยิ่งนัก ตกลงกับข้าเถิด ครั้งหน้าหากป่วย อย่าป่วยตามตำราเลย”
แม้ตั้งแต่ต้นจนจบจะเป็นหลินตู้พูดอยู่คนเดียว ส่วนคนตรงหน้าสั่นสะท้านราวกับเครื่องซักผ้าเก่าช่วงขาดน้ำ แต่นางก็ได้รับคำตอบที่สมควรแล้ว
“ดีมาก” หลินตู้กล่าว มือที่ไพล่หลังขยับเพียงพริบตา ทองดำก้อนหนึ่งร่วงสู่พื้นอย่างเงียบงันห่างเบื้องหลังนางไม่เกินสามนิ้ว ในราตรีมืดมิด คนตรงหน้ามิทันสังเกต