“อาจารย์อาน้อย เสร็จแล้ว”
เพียงครึ่งวัน ก็เก็บแร่ในเหมืองได้หมดสิ้น เยว่หานมองดูรถเข็นผลึกวิญญาณในเสวียนทู่ของตน แล้วยิ้มออกมาอย่างมีสุขราวกับชาวนาเก็บเกี่ยวข้าว
“ข้าเก็บได้เยอะมากเลย!”
หลินตู้มองหยวนเย่แวบหนึ่ง แล้วทำสัญลักษณ์ให้
“ที่เจ้าเก็บได้ทั้งหมดนี้เป็นของเจ้า คุณชายน้อย หาเลี้ยงตนเองย่อมอิ่มท้อง เก็บไว้เถิด แต่ไม่แนะนำให้ใช้ผลึกดิบนี้จ่ายในต้งหมิงเจี้ย” หยวนเย่เอ่ย
เยว่หานตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ “ให้ข้ารึ?”
“ใช่ เจ้าออกไปเที่ยว ไม่เอาของฝากประจำถิ่นกลับไปให้คนในครอบครัวดูบ้างหรือ? มา เขตหวงห้ามจันทราของดีขึ้นชื่อ” หยวนเย่ชี้ไปที่กองผลึกวิญญาณที่คล้ำแสง
หลินตู้มองทุกคนเก็บคริสตัลจันทราจมน้ำใส่ถุง “พอแล้ว ไปกันเถิด”
กลับบ้านค่อยแบ่งกันทีหลัง ทีมมืออาชีพ ไม่แบ่งแยกใคร
เมื่อนางเอ่ยปาก หนีจิ่นเซวียนก็ทำหน้าที่เข็มทิศปลาคราฟมนุษย์ด้วยสัญชาตญาณ เดินนำไปข้างหน้า
เยว่หานถูกพวกเขาล้อมตรงกลาง กำลังถือคริสตัลจันทราจมน้ำก้อนเล็ก ๆ พลางเอ่ยด้วยความซาบซึ้ง “หวงเซวียน พวกเขาดีจริง ๆ”
ขนาดจนถึงเพียงนี้ ยังยอมแบ่งผลึกคริสตัลให้เขากำมือหนึ่ง
ซาบซึ้งจนฟ้าดินเคลื่อน
หวงเซวียน: ...นี่แหละ ที่เรียกว่าถูกขายให้แล้วยังช่วยนับเงินให้
เยว่หานไม่รู้อะไรเลย ยังคงส่งเสียงทางจิตถึงหวงเซวียน “เหตุใดพวกเจ้าจึงพูดว่าคนร้ายมีมาก ข้าว่าโลกนี้คนดีมีมากกว่านี่นา!”