ภายในถ้ำหินปกคลุมด้วยน้ำค้างแข็ง ทำให้ถ้ำบำเพ็ญที่เดิมก็เรียบง่ายว่างเปล่า บัดนี้กลายเป็นแดนน้ำแข็งหิมะโดยสมบูรณ์
ทว่าลายค่ายกลกลับยังขาดอีกก้าวหนึ่งจึงจะก่อตัวสำเร็จ
[เจ้าต้องรู้ไว้ว่า สิ่งที่เรียกว่าสำรวจอดีตนั้น ที่ใช้เฉพาะในการแข่งขันของรุ่นเยาว์ ก็เพราะผู้ที่อายุน้อยยิ่งมีประสบการณ์น้อย เวลาที่ต้องใช้ย้อนอดีตก็ยิ่งสั้น หากพบกับปมในใจที่ฝังลึก ต่อให้สำรวจอดีตจะย้อนกลับได้เร็วเพียงใด เจ้าก็จะถูกขังอยู่ภายใน หากไม่ใช้เวลาไม่กี่ปี หรือกระทั่งหลายสิบปี ก็ไม่มีทางออกมาได้]
[การประลองที่แคว้นกลาง รอบบุคคล เหลืออีกเพียงสองปี]
[ดังนั้นหลินตู้ ความจริงนั้นสำคัญเพียงนั้นหรือ? ความจริงนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้าในตอนนี้ และก็ไม่เกี่ยวกับทางเลือกทุกก้าวย่างของเจ้าในภายหน้า เจ้าอยากถูกตัวเองในอดีตส่งผลกระทบถึงเพียงนี้เลยหรือ?]
หลินตู้นั่งเหยียดอยู่กลางลายค่ายกลอย่างอิดโรย ยิ้มด้วยความเหนื่อยหน่ายเกียจคร้าน "ตั้งแต่เจ้าเลือกที่จะเข้าใกล้ข้าด้วยฐานะสิ่งภายนอก จัดการเรื่องทั้งหมดนี้ เจ้าก็ไม่นับว่ากำลังส่งผลต่อข้าหรือ?"
"หากไม่ใช่เพราะข้าอยู่ที่สำนักอู๋ซ่างและคบหากับศิษย์ร่วมสำนักมาหลายปี บางทีเจ้าคงไม่กล้าเปิดเผยความจริงว่าเจ้าก็คือข้า และข้าก็คือเจ้า"
อารมณ์ด้านลบที่นางกดข่มไว้หลายวัน ในที่สุดก็ปะทุออกมา ลายค่ายกลแตกกระจาย น้ำค้างแข็งจากทั่วร่างของนาง แผ่ซ่านคืบคลานออกไปทีละนิ้วตามพลังวิญญาณที่ไหลทะลัก เกล็ดน้ำแข็งแช่แข็ง ทุกสิ่งเย็นเยียบเสียดแทง
"ข้าอาจยอมให้ตัวเองออกแบบตัวเอง ตัวเองคำนวณตัวเอง แต่ข้าไม่อาจยอมเป็นเพียงตัวหมาก โดยที่ไม่รู้แผนการ"
[หลินตู้ ข้าไม่ใช่หลินตู้อีกแล้ว แต่เจ้าก็ยังเป็นหลินตู้]
[ในโลกนี้ ไม่เคยมีหลินตู้คนที่สอง เป็นการตัดสินใจของเจ้า]
[ข้าเป็นเพียง... ส่วนหนึ่งของอดีตที่เจ้าตกผลึกออกมา]
[ต่อให้เจ้าไม่ใช้ระบบที่อยู่นอกเหนือความคาดหมายของข้าบนตัวชุยอวี๋จวิน มาบีบให้ข้าเปิดเผยว่าระบบนั่นไม่มีอยู่จริงตั้งแต่แรก ตามแผนการเดิมของหลินตู้ เมื่อขั้นที่ห้าเริ่มต้นขึ้น พวกเราก็จะเริ่มหลอมรวมกัน เมื่อถึงขั้นที่หก หลอมปราณรวมเป็นหนึ่ง หลอมรวมอย่างสมบูรณ์ ระบบก็จะไม่มีอีกต่อไป]