เมืองติ้งจิ่ว นครอันดับหนึ่งแห่งแดนเหนือของแคว้นกลาง
ม่อหลินพาพวกเขาลงมาจากประตูสำนักอู๋ซ่าง ผ่านทะเลเมฆาลวงทางของค่ายกลคุ้มกันภูเขา เข้าสู่ป่าทึบแห่งหนึ่ง เพียงชั่วพริบตา สภาพรอบกายแปรเปลี่ยน ป่าทึบด้านหลังหายวับไป พวกเขาก็มาถึงถนนที่ใหญ่ที่สุดในเมือง
ถนนกว้างปูด้วยแผ่นหินสี่เหลี่ยม สองฝั่งเป็นจวนจวินติ้ง และเรือนรับรองสำหรับแขกผู้มีเกียรติกับศิษย์สำนักอู๋ซ่างที่มาพักชั่วคราว กำแพงเรือนสูงตระหง่าน สีเทาขาวเคร่งขรึม ดูเข้มงวดยิ่งนัก
เดินต่อไปด้านหน้า ก็ค่อย ๆ พบกับสินค้าพื้นเมืองและร้านค้าของสำนักอู๋ซ่างเอง
ม่อหลินแนะนำให้เด็ก ๆ ฟังไปตลอดทาง เหล่าทหารยามพากันประสานมือคารวะ บางคนถึงกับออกมาต่างหากเพื่อทักทายเขา
"อาจารย์อา พาศิษย์ใหม่ออกมาเที่ยวหรือขอรับ?"
"ใช่แล้ว" ม่อหลินตอบพลางคารวะกลับ แล้วหันไปอธิบายแก่พวกเขา "พวกเจ้าเป็นศิษย์สายตรงของสำนักอู๋ซ่าง คนของจวนจวินติ้งหากเป็นระดับสูงจะเรียกเจ้าว่าอาจารย์อา หากเป็นคนงานทั่วไปก็คงเรียกเจ้าว่าอาจารย์น้อย ไม่ต้องตื่นตระหนก รับคำเสียก็พอ"
ในแดนบำเพ็ญ ผู้แข็งแกร่งเป็นใหญ่นับเป็นแนวทางหลัก ศิษย์ใหม่แห่งสำนักอู๋ซ่าง ย่อมจะกลายเป็นยอดคนแห่งแว่นแคว้นในภายภาคหน้า สองคำว่าอู๋ซ่าง แทนความหมายถึงความแข็งแกร่ง
คนกลุ่มหนึ่งถูกม่อหลินพาไปยังตลาดตะวันออกที่คึกคักสบาย ๆ กว่า ยังคงเป็นทางเดินหินเขียวกว้างใหญ่ แต่สองข้างทางกลับมีชีวิตชีวาแปลกตาออกไป เสียงผู้คนอึกทึกครึกโครม รถราและม้าสัญจรไม่ขาดสาย ตรอกซอยเชื่อมโยงถึงกัน แสงสีสาดส่องประสาน ร้านค้าตลอดทางเรียงรายชิดกัน ป้ายเขียวมรกต แผ่นป้ายทอง หน้าต่างแกะสลัก ราวระเบียงแดงฉาน