ในจวนสามหยวน ไคหยางคิดเป็นครั้งแรกว่าความที่ประตูวังสามหยวนจิ่วฝู่เย็นเหงาเช่นนี้ก็ไม่ใช่เรื่องดีแต่อย่างใด
ยกตัวอย่างเช่น เขานั่งอยู่ที่นี่ครึ่งวันแล้ว แม้แต่ชาสักถ้วยก็ไม่มี
เด็กรับใช้ตัวน้อยของเขาวิ่งวุ่นไปมา ถูกไท่อีซิงจวินใช้สั่งจนเหงื่อแตกพลั่ก ส่วนของวิญญาณล้ำค่าเช่นนั้นก็แค่ลอยเปล่า ๆ อยู่กลางอากาศ ไม่มีแม้แต่ชั้นวางประดับให้ดูดี โต๊ะบางตัวโยกเยกจะพัง แมงมุมวิญญาณแตกตื่นหนีการปัดกวาดด้วยพลังเวทจนวุ่นวายไปทั่ว แม้แต่ปีนขึ้นไปบนจีวรเวทของเขาก็ยังมี
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงกลิ่นอับชื้นอันประหลาดที่เกิดจากการปิดตายไว้นานมิได้เปิดเลย
ซากเรือนปิดกันยังพอสอดลมเข้าไปได้เลย จวนซานหยวนจิ่วฝู่ที่หลินตู้ดูแลอยู่นี่ เลวร้ายยิ่งกว่าซากเรือนปิดซะอีก!
แม้แต่เซียนกวนผู้หนึ่ง ก็ดูไม่รู้จักประมาณกาลเลย ตั้งแต่ต้นจนจบไม่แม้แต่จะสื่อสารกับเขา แย่ยิ่งกว่าหลินตู้ซะอีก!
ไคหยางตอนนี้แค่รู้สึกเบื่อหน่าย ถึงขั้นอยากจะหลับตาทีเดียว
แต่เขาทำไม่ได้ เขาต้องจับตาดู ดูว่าหลินตู้ที่เข้าไปในฝูเซิงแดนมายานั้น ตัดสินออกมาได้อะไรบ้าง
"เฮ้ย หลบไปหน่อย ยกเท้าขึ้นหน่อย ไม่มีสายตาก็ดูไปทางไหน!"
ฉู่กวนเมิ่งวางมาดเดินเข้ามา สั่งให้เด็กฝึกหัดน้อยเช็ดพื้นที่เหลือแถมยังด่า ราวกับคนที่นั่งนิ่งราววิสุงคดอยู่นั้นด้วย
ไคหยางทนกล้ำกลืน ยกเท้าขึ้น
"พวกเจ้ารีบจัดการให้เรียบร้อย ข้าจะไปหาพยานอีกสักหลายคน มิฉนั้นเดี๋ยวคงหาที่เหยียบยืนสักแห่งไม่ได้เอาเลย"
ถึงหลินตู้จะอายุยังน้อย ประสบการณ์ยังน้อย แต่เขาเชื่อว่าไม่มีความผิดพลาดของหลินตู้ไม่จริงยาก
แล้วตอนนั้นผู้ดูแลนามองค์ ตรี หยวน จะยึดเอาเป็นเยี่ยงอย่างรับผิดชอบบาปกรรมตัวเอง หรือจะทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
บนผิวหน้าของพัดฝูเซิง มีเพียงหิมะโปรยปรายไม่หยุด มองไม่เห็นความเปลี่ยนแปลงใด ๆ เลยแม้แต่น้อย ทำให้เขาจ้องจนตาปวด
คนส่วนใหญ่ในวังสวรรค์เคยเพียงแค่ได้ยินชื่อพัดฝูเซิง เพียงแต่ว่าพัดฝูเซิงได้สาบสูญไปตั้งแต่ช่วงที่จวนซานหยวนจิ่วฝู่เสื่อมโทรมเงียบเหงาแล้ว ผู้คนต่างคิดว่าวัตถุวิญญาณล้ำค่าจากยุคบรรพกาลเช่นนี้คงไม่มีวันปรากฏตัวอีก ใครจะคิดว่าหลิงเวยเต๋าจุนจะนำมันกลับมาได้