ฉู่กวนเมิ่งไม่เข้าใจความคิดของหลินตู้ที่ขุดๆ หาๆ อยู่ในบ้านตัวเองเลยแม้แต่น้อย แต่มันเลือกที่จะเคารพ
“ทำไมต้องเป็นต้นไม้ต้นนี้ด้วย?” ฉู่กวนเมิ่งยอมรับว่าตอนนี้มันไม่ได้แข็งแกร่งเท่าหลินตู้ แต่ก็ไม่ถึงกับขาดความไวในการสังเกตขนาดนั้น “ตรงนั้นมันเป็นที่ที่ไม่มีไอมารร้ายเลยชัดๆ”
หลินตู้ยิ้ม “ใช่สิ นี่เป็นจุดเดียวในลานบ้านที่ไม่รู้สึกถึงพิษสามอย่าง ไม่เห็นหรือไงว่ามันบอกอะไร?”
ตอนที่ฝูซางเงาจวินมาช่วยเสริมพลังผนึกเมื่อครู่นี้ หลินตู้มองออกแล้วว่าพลังนั้นถูกเพิ่มลงบนต้นไม้อัญมณี
ฉู่กวนเมิ่งได้ฟังก็ครุ่นคิด “แล้วตอนนี้เจ้าเปิดมันขึ้นมา จะไม่ไปรบกวนผู้อื่นหรือ?”
หลินตู้ไม่ใช่คนมุทะลุขนาดนั้น
“ข้าไม่ได้คิดจะเปิดเร็วนักหรอก แต่ฝูซางเงาจวินมา” หลินตู้กำพัดไว้ “ข้าเป็นคนแบบนี้ ใครบอกให้ไปทางตะวันออก ข้าก็จะไปทางตะวันตกให้ได้”
การมาของฝูซางทำให้หลินตู้เข้าใจศูนย์กลางของตากลได้ในทันที
เหมือนกับศูนย์กลางของพายุไต้ฝุ่นที่มักจะสงบ ลานค่ายกลส่วนใหญ่ที่เน้นการปราบปราม ศูนย์กลางของตากลก็เป็นจุดที่สงบที่สุดเช่นกัน
ฉู่กวนเมิ่งฟังจบก็ยอมจำนน ได้รับการถ่ายทอดสั่งสอนจากเจ้าแห่งเต๋าโดยตรง ได้รับการสอนอย่างใกล้ชิดจากเทพพิธีกรทั้งสามนางและเทพวสันต์ในอดีต กลับมายังเป็นคนหัวดื้อขัดขืนอยู่ดี
ถึงแม้ หากหลินตู้ไม่ใช่คนหัวดื้อขัดขืน มันก็คงไม่เป็นเพื่อนกับนางหรอก
“เมื่อกี้ตอนเจ้าเห็นฝูซาง เจ้าตั้งใจหันพัดไปข้างหลัง ให้ข้ารีบสร้างเงาสะท้อนขึ้นมาให้เจ้าทันที ใช่ไหม? ข้ายังคิดว่าเจ้ากลัวฝูซางเงาจวินจะมาถามความผิด เพื่อจะได้หนีได้สะดวกซะอีก”
ฉู่กวนเมิ่งนอนเกียจคร้านอยู่บนพื้น ยืดตัวขึ้นหนึ่งที ในเสี้ยวถัดมา กระจกก็แตกสลาย
ภาพในลานบ้านดูเหมือนจะไม่เปลี่ยนอะไร แต่พลังเทพอันแผดเผาของฝูซางได้หายไปแล้ว
ฉู่กวนเมิ่งเคี้ยว ๆ กลืนพลังที่เพิ่มบนผนึกลงไป เรอออกมาหนึ่งที ยกมือขึ้นเลียเล็บของมัน “เผ็ดจัง”
พู่กันเหล็กจมที่สลักลวดลายอันซับซ้อนปรากฏขึ้นในมือของหลินตู้ เซียนผมขาวยกมือขึ้น ชูพู่กัน รินพลังเซียนเข้าไป อักษรยันต์หลากสีปรากฏขึ้นกลางอากาศทีละตัว จากนั้นพลังแห่งกฎเกณฑ์ต่างๆ ระหว่างฟ้าดินก็ถูกดึงดูดเข้ามา