เสียงฟ้าร้องสั่นสะเทือน ฝนที่สะสมมาหลายวันเทกระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย
ในคืนที่ฝนตกหนักเช่นนี้ เสียงฝีเท้าของผู้คนปนกับเสียงฝน แต่กลับทำให้คนสองคนในวัดร้างได้ยินอย่างชัดเจนเป็นพิเศษ
"ย้ายที่กันหน่อย ที่นี่รั่ว" หลินตู้เริ่มย้ายฟาง
หยวนเย่ถอนหายใจ "เจ้าก็พูดสิ กระเบื้องแตกพวกนี้ที่ไหนไม่รั่วบ้าง แท่นบูชาเทพยังรั่วเลย"
เสียงฝีเท้าดังขึ้นเรื่อย ๆ แล้วหยุดลงที่หน้าประตูวัดร้าง หลินตู้รู้สึกได้บางอย่าง
"ผู้ใดกัน?"
เสียงนอกประตูประหลาดใจยิ่งกว่าหลินตู้ "อาจารย์อาน้อย?"
แล้วก็รีบถอยหลังหนึ่งก้าว "ไม่ถูก นี่เป็นแดนมายา อาจารย์อาน้อยก็ไม่ใช่ตัวจริง"
หลินตู้: ...
ฉลาดขึ้นนิดหน่อย แต่ก็แค่นั้น
นางลุกขึ้นยืน "เจ้าเจอผู้ใด รู้สึกว่าผู้ใดไม่ปกติ?"
หยวนเย่ระวังตัวยิ่งกว่าหลินตู้ "เจ้าเป็นใคร ครูเจ้าชื่ออะไร ชอบกินอะไรที่สุด ป่าไผ่หลังเขาสำนักเรายังมีต้นไผ่เหลืออยู่หรือไม่?"
ในวัดนอกวัด คนสองคนจ้องตากันอยู่ครู่หนึ่ง
"ม่อหลิน เขตจวีเยวียน กินอะไรก็ได้ไม่เลือก ป่าไผ่หมดแล้ว เอาไปมุงหลังคาให้ศิษย์น้องสาวข้าแล้ว"
หยวนเย่ก้าวไปข้างหน้า "รหัสผ่านถูกต้อง"
ม่อหลินเดินเข้าไปในวัดร้าง "เจอเทียนอู๋เข้า ไม่ถูกสิ เป็นมารร้ายที่ปลอมเป็นเทียนอู๋ ข้าต่อยมันสลบแล้วออกมาหาเบาะแส ไล่หามาตลอดทางจนมาถึงที่นี่ ข้าบอกแล้วไงว่าตอนเห็นศิษย์น้องครั้งแรกก็รู้สึกบางอย่างไม่ชอบมาพากล..."
เขาพูดพร่ำถึงสาเหตุและผลทั้งหมดอย่างละเอียด กล่าวถึงตัวตน ประสบการณ์ของเขา รวมถึงว่าฐานะของเขาในที่นี่ดูเหมือนจะชอบเซี่ยเทียนอู๋ปลอมตัวนั้น จากนั้นก็สบเข้ากับมุมปากที่โค้งขึ้นเล็กน้อยของหลินตู้และสายตาแปลกประหลาดของหยวนเย่