"ผิวของช่างทั้งหลายถูกเย็บขึ้นจากหนังของมารร้ายหลายตน ข้าสังเกตเห็นตัวอักษรที่คุ้นเคยบางตัว ไม่ใช่จากวิชาสืบทอดของหมอผีที่ข้าได้มาจากเขตหวงห้ามหานเยว่ แต่เป็นจากตำราแพทย์ในหอตำราของสำนักอู๋ซ่างของเรา"
ตำราส่วนใหญ่ในหอตำราของสำนักอู๋ซ่างล้วนเป็นตำราล้ำค่าเพียงเล่มเดียวในใต้หล้า ศิษย์ทั่วไปมิอาจอ่านได้ และตำราแพทย์เล่มนั้นยิ่งเป็นเพียงฉบับเดียวในใต้หล้า
หลินตู้ไม่รู้สึกแปลกใจ "สำนักอู๋ซ่างตั้งสำนักมาเกือบหมื่นปี จะมีคนทรยศสักหนึ่งสองคนก็เป็นเรื่องปกติมิใช่หรือ?"
เซี่ยเทียนอู๋เริ่มคล้อยตาม "เช่นนั้นอาจารย์อาน้อย..."
"อืม ใช่ ข้ารู้ว่าเป็นใคร" หลินตู้พยักหน้า
เซี่ยเทียนอู๋วางใจลง
"แต่จับตัวไม่ได้ ผู้บำเพ็ญทั้งสำนักที่อยู่ข้างนอกไล่ล่ากันมาสิบกว่าปีก็ยังจับไม่ได้ เขาเชี่ยวชาญวิชาหุ่นเชิด มีหุ่นแทนตัวมากมาย แม้แต่จ้าวสำนักก็ยังถูกหลอกมาแล้วครั้งหนึ่ง" หลินตู้กล่าวตามข้อเท็จจริง
เซี่ยเทียนอู๋ใจกระตุกวูบอีกครั้ง
"แต่ไม่เป็นไร ข้าพอมีเงื่อนงำอยู่บ้างแล้ว" หลินตู้เสริม
เซี่ยเทียนอู๋ค่อย ๆ วางใจลงอย่างลังเล
หลินตู้เรียกเรือวิญญาณออกมา "เราไปกันเถอะ ถ้าไม่ไปศพจะเน่าเสียแล้ว"
อันที่จริงก็ไม่เน่าได้ง่ายนัก พวกเขายึดมั่นในจรรยาบรรณวิชาชีพ ถึงแม้ขนาดศพจะเกินคาดหมาย แต่ก็ใช้เครื่องห่อศพคุณภาพดีที่สุด เพียงแต่หลินตู้มีข้อสงสัยที่อยากให้หูโยวช่วยคลายความกระจ่าง
โฮ่วชางกลับเดินเข้ามายืนข้างหลินตู้ด้วยความสมัครใจ "เจ้าคิดอะไรอยู่?"
"เหวินฝู" หลินตู้พ่นคำสองคำออกมา แล้วหัวเราะเบา ๆ "ได้ยินช่างทั้งหลายเล่าว่า เขากับเหวินฝูที่แกล้งตายหนีออกจากสำนักเคยเป็นพวกเดียวกัน ต่อมาจึงกลายเป็นคนแปลกหน้า"
"ข้าสงสัยว่าเหวินฝูโยนผลงานของตัวเอง พวกมารร้ายที่ไม่อาจรักษาสติปัญญาไว้ได้ ลงไปในหุบเขานี้ เป็นการโยนอิฐนำหยก ต้องการกระตุ้นให้ช่างทั้งหลายศึกษาเรื่องการรักษาดวงวิญญาณไม่ให้ถูกกัดกร่อน ข้าก่อนจะออกมาจึงติดกล้องสอดส่องไว้ในถ้ำบำเพ็ญของเขา"
"ศิษย์พี่ใหญ่คงเดาไว้แล้วใช่ไหมว่าเรื่องนี้จะมีเงาของเหวินฝู จึงให้พี่ชายตามข้าออกมาด้วย?"