งานช่างฝีมือทั้งหมดอยู่ในหุบเขานี้จริง ๆ เพียงแต่ถูกบดบังไว้อย่างมิดชิดยิ่งนัก
ที่เรียกว่าถ้ำรัง ก็เพราะเขาขุดโพรงถ้ำคดเคี้ยวไปมาไว้กลางหุบเขาจริง ๆ หลินตู้เคยสงสัยอยู่ว่าพวกเขาจะถูกหลอกไปยังห้องทดลองลับแล้วถูกจัดการที่นั่นหรือไม่
นางหันไปมองโฮ่วชาง คนที่ทะลวงผ่านขั้นที่หก ขั้นไร้ลักษณ์เมื่อหลายปีก่อน จนในแดนบำเพ็ญแทบไม่มีใครเป็นคู่ต่อสู้ได้ ยังอยู่กับพวกเขา เรื่องอะไรก็ให้พี่ใหญ่จัดการ พวกเขารีบหนีไปก่อนก็พอ
จวนเจวียนเจิ้งกำลังพูดคุยกับเซี่ยเทียนอู๋ถึงวิชาหมอผีโบราณ ต่างคนต่างถามตอบกันไปมา ดูเหมือนจะคุยกันถูกคอไม่น้อย
สัตว์เลี้ยงกลุ่มนั้นเดินตามพวกเขามา เยี่ยนชิงหยิบสมุดเล่มเล็กออกมา แล้วเริ่มจดบันทึกไปตลอดทาง หลินตู้ใช้สัมผัสญาณวิเศษตรวจดู พบว่าคล้ายกับลีลาการเขียนของ "บันทึกพิศวงแห่งแคว้นกลาง" ที่โด่งดังไปทั่วแคว้นกลางในปีเหล่านี้อย่างมาก
"ตื่นตะลึง! ตัวตนที่แท้จริงของจวนเจวียนเจิ้งถูกเปิดโปง! ตอนที่ปรากฏตัวต่อหน้าผู้เขียน เขากำลังก้มลงหาหัวของตัวเองอยู่บนพื้น!"
หลินตู้: ...
ไม่คิดว่าเด็กนี่จะมีความชอบแบบนี้ด้วย
หลังจากเลี้ยวโค้งไปมาไม่รู้กี่ครั้ง ในขณะที่ความสามารถในการสร้างแผนที่ในหัวของหลินตู้ใกล้จะถึงขีดจำกัด ในที่สุดพวกเขาก็มาถึง
เบื้องหน้าคือโพรงหินกว้างโล่ง รายล้อมด้วยปากถ้ำมากกว่าสิบแห่ง เจ้าสัตว์เลี้ยงตัวน้อยที่ตามกลับมาเหล่านั้นต่างเข้าปากถ้ำคนละแห่ง อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย
"ที่นี่แหละ" จวนเจวียนเจิ้งกล่าว "พูดตามตรง ตอนที่พวกสิ่งสกปรกพวกนั้นมาถึงหน้าบ้าน ข้าก็จับมาศึกษาอยู่สองสามตัวเหมือนกัน"
เซี่ยเทียนอู๋เดินตามจวนเจวียนเจิ้งเข้าไปในปากถ้ำกลาง พลังมารร้ายอันหนาแน่นและกลิ่นซากศพอันเย็นเยียบก็พุ่งเข้ามาปะทะหน้า
แต่พวกเขาไม่ได้พบมารร้ายอย่างที่คิด หากแต่เป็นหนังมารร้ายที่เกือบจะสมบูรณ์ถูกแขวนไว้ และกระดูกกับเนื้อหนังที่ถูกแยกเรียงกันเป็นกอง
เซี่ยเทียนอู๋จ้องไปที่หนังทั้งผืนนั้น หลังจากได้รับความยินยอมจากจวนเจวียนเจิ้งแล้ว นางก็หยิบกระดาษและพู่กันออกมาเริ่มลอกลาย