เซี่ยเทียนอู๋ชาตินี้ยังไม่เคยเห็นภาพอัศจรรย์เช่นนี้มาก่อน ดวงตาเป็นประกายด้วยแสงที่ไม่เคยมีมาก่อน
ม่อหลินเป็นครั้งแรกที่เห็นดวงตาของศิษย์น้องเบิกกว้างขนาดนี้ สายตานั้นจดจ่อยิ่งกว่าตอนที่ผ่าท้องหมูป่าที่กำลังตั้งท้องที่ภูเขาหลังเสียอีก
หลินตู้กระชับถุงมือหนังปลาไหลของนางให้แน่น ขณะที่กำลังจะย่อตัวลงไปตรวจดูกับเซี่ยเทียนอู๋ ก็ถูก "คน" ที่ลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบากนั้นพุ่งชนเข้าอย่างไม่ทันตั้งตัว นางหยุดตัวเอนถอยหลังอย่างฉุกเฉิน แล้วคว้าฉวยโอกาสยื่นมือออกไปจับกุม กึก! เสียงหนึ่งดังขึ้น ตราปิดผนึกพลังวิญญาณก็ถูกสวมลงไป
เซี่ยเทียนอู๋และหลินตู้ยืนอยู่ซ้ายขวา ต่างก็คว้าแขนของคนผู้นั้นไว้พร้อมกัน แต่กลับพบว่าไม่สามารถถอดมันออกได้
"นี่! ทำอะไรกัน! สาวน้อยทั้งสองไม่รู้จักอายหรือไง? ลากจูงคนแบบนี้! ข้ามีเมียแล้วนะ!"
หลินตู้แน่ใจว่าคนผู้นี้ไม่สามารถหมุนเวียนพลังวิญญาณภายในร่างกายเพื่อทำร้ายผู้ใดได้แล้ว จึงปล่อยมือ เซี่ยเทียนอู๋ไม่ยอมปล่อย คนผู้นั้นถูกดึงจนเกือบเสียหลัก ก่อนที่กรงเล็บสัตว์ประหลาดอีกข้างหนึ่งจะหลุดออกจากร่างของเขาร่วงลงไปที่พื้น
ภาพนั้นช่างน่าสยดสยองจนสีหน้าของหนีจิ่นเซวียนเปลี่ยนไปเล็กน้อย หยวนเย่เห็นเช่นนั้นจึงรีบก้าวเข้ามาขวางหน้าก่อนฉีเจิน ป้องกันนางไว้ด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย "เรื่องเล็กน้อย ไม่ใช่เรื่องใหญ่ ผ่อนคลายไว้"
"นี่คือมนตรารักษาของหมอผีโบราณ ใช้ต่อแขนขาที่ขาด แต่ข้อเสียชัดเจนมาก คือยากที่จะต่อให้ติดสนิท และเมื่อต่อแล้วก็ง่ายที่จะเกิดการต่อต้านหรือติดเชื้อได้" เซี่ยเทียนอู๋มองดูมือสัตว์ปีศาจที่โผล่ออกมาราวกับกรงเล็บเหล็กกล้า ใต้ชายแขนเสื้อของนาง เผยให้เห็นรอยมนตราสีเลือดจาง ๆ
"โอ้ย สาวน้อยคนนี้แสบตาดีนิ" เสียงนั้นเหมือนเป็นการสื่อสารด้วยสัมผัสวิญญาณ แต่ทุกคนกลับได้ยิน