“เต๋าไร้ปรานี?” ขนตาของเหยียนเหย่สั่นระริก “อะไรทำให้เจ้ารู้สึกเช่นนั้น”
หลินตู้อธิบายไม่ถูก เพราะเหยียนเหย่ควรเป็นเช่นเดียวกับลั่วเจ๋อ เกิดจากหิมะน้ำแข็ง และสลายไปกับหิมะน้ำแข็ง
หิมะน้ำแข็งมีความรู้สึกหรือไม่
นางก็ไม่ได้คิดจะสืบเสาะให้ลึกซึ้งนัก ความคิดนี้เพียงแวบเข้ามาในหัวอย่างกะทันหัน
“ถามดูเฉย ๆ”
เหยียนเหย่หลุบตาลง เก็บสัมผัสญาณที่ทอดไว้บนร่างศิษย์ตัวน้อยกลับคืน “ไม่ใช่ ข้าไม่ได้เดินอยู่บนเต๋าไร้ปรานี”
หนทางแห่งการเพาะบำเพ็ญนั้นมีมหาวิถีถึงสามพัน ตามแต่สิ่งที่แต่ละคนเชี่ยวชาญ อาจแบ่งเป็น ผู้บำเพ็ญกระบี่ ผู้บำเพ็ญดาบ ผู้บำเพ็ญกายา ผู้บำเพ็ญศาสตร์วัตถุ ผู้บำเพ็ญค่ายกล เป็นต้น ซึ่งล้วนเลือกได้ตั้งแต่แรกเข้าสู่เต๋า
แต่สิ่งที่กำหนดว่าเจ้าจะก้าวไปบนมหาวิถีจนถึงขั้นทะยานสู่สวรรค์ได้หรือไม่ คือสายธารเต๋าที่ผู้บำเพ็ญเลือกหลังจากผ่านประสบการณ์มากมาย อาจเป็นขั้นที่สาม หรือขั้นที่ห้า กระทั่งขั้นที่เจ็ด
เช่น… เต๋าลืมเลือน ไร้ปรานี ไปจนถึงเต๋าสังหาร ปีติยินดี และอื่น ๆ ล้วนเป็นหนึ่งในกฎเกณฑ์แห่งสวรรค์ที่ผู้บำเพ็ญหยั่งรู้ได้
นั่นไม่ใช่การเลือกของตนเอง แต่บางทีคือกฎสวรรค์ที่เลือกเจ้า
เหยียนเหย่ไม่รู้ว่าเหตุใดศิษย์ตัวน้อยจึงถามเรื่องนี้ขึ้นมากะทันหัน แต่เขาตอบนางด้วยความรับผิดชอบอย่างยิ่ง “ข้าเพาะบำเพ็ญ คือ โชคชะตา”
หลินตู้ชะงักไปครู่หนึ่ง “โชคชะตา?”
เหยียนเหย่ผงกศีรษะ “โชคชะตา”
เหยียนเหย่ใช้ชีวิตอย่างชำนาญในการคำนวณ คำนวณได้ว่าโอกาสแห่งครูศิษย์เพียงหนึ่งเดียวในชีวิตของเขา คือฤดูใบไม้ผลิพบกับความหนาวเย็น ป่าและธารามาบรรจบกัน